Casa Vecchia

Che una fortuna

2012-02-11T16:52:00.002+01:00

Het is afzien als het 48 uur sneeuwt en er een pak sneeuw ligt van een meter.

Maar wat een geluk als lief een gangenstelsel heeft gegraven rondom het huis.

Het is afzien om op zondag acht uren zonder stroom te zitten.

Maar wat een geluk als ’s avonds het licht weer aan springt.

Het is afzien in de ijskoude slaapkamer.

Maar wat een geluk als lief het bed heeft voorverwarmd en me de hele nacht warm houdt.

Het is afzien ’s morgens bij het opstaan.

Maar wat een geluk als ik in de kamer kom en lief heeft het houtvuur al weer flink branden.

Het is afzien als er bijna niets meer in huis is en de auto wil niet starten omdat de diesel is bevroren.

Maar wat een geluk als lief na 3 dagen de auto weer aan de praat krijgt.

Ik geef het toe! Een vrouw in Piëmonte heeft onder barre winterse omstandigheden een stoere man nodig. Ik heb hem…mijn Man of all Seasons.

Antiek & Lambiek

2012-01-24T11:19:00.000+01:00

Wat zou een top drie kunnen zijn voor mannenhobby’s? Ik denk zomaar voetbal, auto’s en vrouwen? Vrouwen vindt mijn lief natuurlijk leuk, maar het is geen hobby, gelukkig. Van auto’s en voetbal gaat zijn hart ook niet sneller kloppen. Grappa stoken en alles wat daar mee te maken heeft kun je toch wel zijn passionele hobby noemen. Zo brachten we vorige week een bezoekje aan een winkeltje met prachtige koperen potten en pannen. Mijn ogen vonden ogenblikkelijk een prachtige risottopan en een sauspannetje. Koper geleidt de warmte optimaal. Zulke pannen…. daar droomt iedere ‘kok’ van. Helaas een andere keer. Vandaag was het lief zijn feestje. Allereerst was daar zijn tafellambiek. Gasten let op. Deze zomer kan het gebeuren dat aan het einde van de table d’hôte Harrie aan tafel il digestivo gaat stoken van de overgebleven wijn. Móet er natuurlijk wel iets over blijven! Verder heeft lief een au bain Maria lambiek aangeschaft. Hierin kun je uiteraard grappa stoken van de druivenschilletjes. Maar je kunt er ook vruchten van het seizoen in stoken. Al met al kostte het wat. Maar altijd nog vele malen goedkoper dan vrouwen, auto’s of een VIP seizoenkaart van AZ. Zo denk ik dan maar weer. We namen een kijkje in het fabriekje, waar vader en zonen aan het werk waren. We kregen te zien hoe een kannetje werd gedreven. Mannen met heel veel liefde voor het vak. Ik vroeg naar het vertinnen van de koperen pannen. Dan moesten we mee komen naar buiten. Aan de overkant naast het kippenhok stond een afdakje met een oude tafel en wat gereedschappen en een gasfles. Met een bepaalde tederheid werd de binnenkant van een pannetje heel vakkundig voorzien van een beschermende tinlaag. Het was een interessant uitstapje. Wat fantastisch dat drie families kunnen leven van zo’n prachtig klein ambachtelijk bedrijfje.

Lief heeft nu een leuke site gemaakt met alles over wijndingen. Kijk op de site:

Antiek & Lambiek

La notte di Capodanno.

2012-01-01T16:36:00.002+01:00

Zesenvijftig oudejaarsavonden….waarvan er vijftig bewust meegemaakt…waarvan de meeste thuis doorgebracht bij de kachel…… In mijn kindertijd was het hoogtepunt van de avond sterretjes aansteken met mijn vriendinnetje van de overkant. Om 24 uur kregen we altijd een augurk omwikkeld met boterhamworst. De symboliek hiervan is me nog steeds niet duidelijk. Zal wel een oude Friese gewoonte zijn geweest. Vorig jaar zaten we bij de Milanese buren aan de zampone en lenticchie (vette gevulde varkenspoot met linzen), symbool voor financiële rijkdom. Het is wat betreft de financiële rijkdom niks geworden het afgelopen jaar. Na een overvloedige maaltijd was er om twaalf uur geen ruimte meer voor de zampone en lenticchie. Gelukkig geven wij meer om een ander soort rijkdom. Rijkdom van vrijheid. Vrienden kwamen met het idee om oudejaarsavond te vieren op het strand, aan de Middellandse zee. Gisteravond tegen negenen waren we op het strand bij Albissola. De auto’s uitladen was nog een hele klus. Vriend Toin, een echte padvinder had in een zucht een mooi vuur gemaakt. De warmte was meteen voelbaar.Boven het vuur kwam een ijzeren pot aan een driepoot te hangen.

Behendig hakte hij groenten en aardappelen, wat stukje wildzwijnen vlees van de jagers uit Serole er bij en al snel snoven we heerlijke geuren op. De glühwein was ook heerlijk. Terwijl we wachtten op het stoofpotje waren er lekkere kaasje en brood en roosterden we in het vuur worstjes. Het was een goed moment om het leven eens door te nemen en de verwachtingen voor het nieuwe jaar te bespreken. Op de achtergrond de nimmer stoppende golfslag. Nu had geen van ons tijd bij zich. Daar doen we niet aan. Zouden we het in de gaten hebben als het 24 uur wordt? Ja, we dachten van wel toen er een mooi vuurwerk los barste. De beste wensen, oliebollen warmen in het vuur en roze bubbels. We waren te vroeg bleek. Want toen het echt twaalf uur was loeiden alle sirenes van politie, brandweer, ambulances en was er nog meer spectaculair vuurwerk. Wil het geknal in Nederland tot in de volgende ochtend doorgaan, hier was alles vijf over twaalf stil! Vriendin Resie zette nog koffie en had torrone (Italiaanse harde nogat) en lekkere banaan met chocola in folie voor in het vuur in het vuur. Wat zaten we toch heerlijk bij het vuur. Later rolden we onze slaapzakken uit en probeerden te slapen. De ondergrond was hard. Maar door te visualiseren dat ik op een heerlijke zachte matras lag viel ik toch in slaap. Bij het ochtendgloren hebben we ons kampement weer opgebroken. Thuis hebben we nog een paar uurtjes geslapen. We wensen iedereen een inspirerend Nieuwjaar toe. Ik zal dit jaar nog vaak terug denken aan deze mooie start van 2012, aan de Middellandse zee. Buon Anno!

Natale 2011

2011-12-29T13:12:00.001+01:00

Het was onze vijfde kerst in Italië dit jaar. We vierden dit traditiegetrouw bij en met Italiaanse vrienden in het dorp. Lief en ik memoreerden dat er in die vijf jaar toch wel een bepaalde verandering zichtbaar is. Kwamen we de eerste jaren binnen, dan was absoluut nog niet zichtbaar dat er dertig mensen zouden komen eten. Meestal moesten er dan nog tafels en stoelen uit de kelders worden gesleept. Dan was er nog discussie over welke kleedjes over welke tafels moesten. Kleedjes met eendjes er op afgebeeld of met zomerse zonnebloemen.
Dit jaar staat alles klaar en is er, voor dertig personen, prachtig gedekt met witte tafelkleden en daarop nog eens witte voile met gouden opdruk. Op ieder bord ligt een mooi kersttoefje met rode strik. Het ziet er prachtig uit. Maar de eerste jaren hadden toch ook zo hun charme. Dat de lampjes in de kerstboom nog wel de hele avond aan en uit en flikkeren zie ik al niet meer. De kerstcadeautjes die we krijgen zijn gelukkig nog steeds hetzelfde. Voor Harrie zijn daar door Maryse gebreide sokken. Dit keer in de kleuren van de Nederlandse vlag. Humor. En dan is daar altijd de mand van Rosy, met potjes zelf ingemaakt lekkers en een kerstovenwant. Verder is er van Maryse een door hun zoon gemaakt piepklein boompje van rood koperdraad met pareltjes en piepkleine lampjes aan de takjes. We gaan het boompje iedere dag leuker vinden. Stak ik eerst tijdens het eten kaarsjes aan, nu met een druk op het knopje brandt het boompje gezellig. Traditiegetrouw zit ik naast Maryse, achter de tafel. We kunnen van daaruit de enorme kamer goed over zien. Ze houdt me heerlijk op de hoogte van alle ins en outs over de mensen die in ons gezichtsveld komen. Ik zit qua taal bijna weer op roddelniveau van mijn vorig leven. Verder is het nog steeds een heerlijk chaotisch, gezellig kerstfeest. Het maakt niet uit of je nou aan tafel zit te eten of staat te eten of tussendoor even een dutje doet in de poltrone, iedereen wordt in zijn waarde gelaten. We hebben weer genoten. Dat deden we ook tweede kerstdag, toen we aan konden schuiven bij en met Nederlandse vrienden. Er was onder andere heerlijke reebout van een door de buurman “aangereden” en door vriend geslachte ree. Ook hier weer warmte , vriendschap en gezelligheid. De day after was een cadeautje. We hebben gewandeld langs de Middellandse zee, van Savona naar Celle Ligure. Het was windstil, strak blauw, zonnig en 17 graden. Er waren mensen aan het zwemmen! Er lagen mensen op banken in de zon, anderen zaten te puzzelen, te lezen of te praten. Er bloeiden in bakken gele Spaanse Margrietjes, de sinaasappeltjes hingen te glimmen in de bomen, de mimosa stond in knop……. Ik werd er helemaal blij van. En gek van lopen krijg je trek. In een restaurantje aan de zee aten we voor tien euro verrukkelijke spaghetti con cotze (mosselen) e vongole (kleine schelpdiertjes). Daarna nog heerlijk gegrilde spada (zwaardvis). Onze vrienden die mee waren zeggen altijd: ‘Wat hebben we het weer goed’. En dat kunnen wij niet ontkennen.
Hoe we oudejaarsavond gaan doorbrengen? Daarover in de volgende blog.In ieder geval wensen we alle lezers een zalig uiteinde.

Il bue grasso

2011-12-20T12:46:00.004+01:00

Je zult maar een mooie blanke bue grasso (stier)in Piemonte zijn. Je hebt een prijs gewonnen op La Fiera del Bue Grasso, vergelijkbaar met Paasvee in Schagen, maar dan zonder bier. Je baas is super blij met je. Wat de bue grasso niet weet is dat baas il marcellaio (slager) is. Niets vermoedend loop het prachtige beest met de trotse baas mee voor een rondje over de antiekmarkt in Nizza Monferrato, afgelopen zondag. Nu zie ik persoonlijk niet zo het verband tussen een bue grasso en een antiekmarkt. Ik twijfel…loop ik beest en baas voorbij…het is wel een enorm gevaarte. Ik krijg visioenen van het prentenboekje: ‘De koe die in het water viel’, het verhaaltje van de koe die los brak op de kaasmarkt in Alkmaar, in een bootje viel en uiteindelijk weer terug kwam in Spierdijk. In mijn fantasie zie ik de bue grasso los breken, alle uitgestalde antieke serviezen kapot trappend, alle bakken met gesorteerde kristallen voor de kroonluchter omver schoppend….. Niets van dat alles gelukkig.
De bue grasso loopt rustig met de slager mee, stralend als een bruid. Kan natuurlijk niet, het is een stier, toch heeft hij iets van een bruid. Het arme beest heeft geen flauw idee wat er met hem gaat gebeuren, deze laatste week voor de kerst. Ik maak een foto. Il marcellaio vraagt waar ik vandaan kom. ’Grognardo’, zeg ik. ‘Nee’, zegt hij, ik bedoel uit welk land kom je, Engeland?’
Wat ik ook doe, ik zal er vast nooit als een Italiaanse uit zien. Hij vertelt dat hij een rijdende slagerij heeft. Hij zal wel eens naar Grognardo komen. Dat is niet verkeerd. ‘Hoe kan ik je vinden?, vraagt hij. ‘Iedereen in Grognardo weet waar de Olandese woont’, zeg ik.
Olandese, dat ben ik en dat zal ik wel blijven ook. Maar ik woon toch wel mooi met mijn lief in Italie, denk ik, terwijl ik in het zonnetje loop te genieten daar op de antiekmarkt in Nizza Monferrato ……… Lief en ik wensen alle trouwe lezers gezellige kerstdagen.
Buon Natale e Tanti Auguri.

Gattini

2011-11-11T12:24:00.000+01:00

In mijn jeugd was ik bang voor onze ziekelijke, oude buurvrouw, evenals voor haar sluipende kat Gijsje. Toen de buurvrouw overleed en ik op school leerde over reïncarnatie zag ik toch duidelijk trekken van buurvrouw in Gijsje. Vanaf dat moment fluisterde ik wel eens iets aardigs tegen de kat. Uit angst? Bijgeloof?
Ook later bleek dat er tussen mij en katten niets was. Of juist wel? Werd ik ergens alleen in een kamer gelaten, zat er steevast één of ander mormel van een beest op de leuning van de bank naar me te loeren. Zat ik met dertig mensen en een kat in één ruimte, sprong zo’n beest uitgerekend bij mij op schoot.

Na vijf jaar begin ik een beetje te wennen aan de katten van dochter en schoonzoon. Zit ik zelfs wel eens op de bank gedachteloos zo’n beest te aaien.
En toen hoorde ik mezelf, in augustus op een feestje bij vrienden, zeggen: ‘Ik wil er ook wel twee’. Ja heus, twee jonge katjes uit een nestje. Lief vond het ook een goed idee, twee muizenvangers op het terrein. We hebben geen muizen. Maar die komen vanzelf wel als je katten hebt……

Wat voelde ik me slecht. Het was mijn schuld dat Fuoco en Terra na twee dagen al zoek waren aan het einde van de dag. We hebben in de regen,, tot het donker werd gezocht, geroepen, gerammeld met de brokjes. ‘Een vos,’ zeiden we. 'Twee tegelijk? Dat kan toch niet’. We waren in mineur. De gedachte alleen al dat mijn vriendin me zou vermoorden als ze zou horen dat ik niet goed op haar lievelingetjes had gepast. Dat ik hen na twee dagen al aan de vos had gevoerd…… Om 22 uur kwamen ze te voorschijn, geeuwend en zich uitrekkend van de slaap om iets te gaan eten. Broertje en zusje hadden al vroeg hun slaapplekje op zolder opgezocht. Ze moeten goed moe zijn geweest van alle indrukken bij de nieuwe baasjes, dat ze ons geroep niet hebben gehoord. O wat waren we blij!!!
Van ons voornemen om de katjes niet in huis te laten is niets terecht gekomen. Gister heeft Terra het staartje van een muis afgebeten. Van de computermuis wel te verstaan. Daar moeten we dan erg om lachen. Helemaal fout natuurlijk.
O ze zijn zo grappig. Wie had dat ooit van mij gedacht???

Voor alle fans die benieuwd waren naar het noodweer in Noord Italië: Hier viel het mee. Het heeft wel angstaanjagend gehoosd, gedonderd en gebliksemd. Het omgeploegde terrein van de buurman lag zondagochtend voor een deel op de weg en verstopte onze greppels en goten. Lief is dagen in de regen bezig geweest om alles weer open te krijgen. Het kleine riviertje de Visone is een kolkende massa geweest. Het water heeft bomen met wortel en al meegesleurd.
Gelukkig is het nu weer mooi rustig herfstweer en genieten we van de enorme kleurenpracht in de natuur.

La Confessione.

2011-10-13T18:26:00.000+02:00

Niets hebben we gedaan, helemaal niets, geen museum, geen kerk……Op ons ‘personeelsuitje’ hebben we enkel en alleen gekeken en genoten. Aan het strand met onze geïmproviseerde camperbus. Of met een goed gevulde picknickmand, op een kleedje, lief met zijn hoofd in mijn schoot. Om ons heen olijfbomen en zicht op Castel del Monte.
Ik volg met mijn vingers de lieve lijnen van zijn gezicht. De lucht is blauw, de zon schijnt, zomaar een donderdag in Oktober in de Abruzzen.

Lief: ‘Wat zou jij ons je vorig leven gedaan hebben op een donderdag in Oktober?’

Ik:’ Mmmmmm werken. Meestal een lange dag op donderdag met een klas die de dag ook lang genoeg vond. Snel naar huis, eten alvast voorbereiden. Hopen dat jij op tijd thuis zou zijn. Zodat ik op tijd naar de stad kon met dochters’.

Lief:’ Ja zoiets en dan kwam jij om half tien thuis’.

Ik:’ Lag jij op de bank te slapen met de afstandsbediening in je hand. Werd je wakker van de deur’.

Lief:’ En dan vroeg ik hoe het was en of je nog iets had gekocht. Meestal was het gezellig en had je niets gekocht’.

Ik:’ Ja, zoiets’.
Meestal stopte ik mijn aanwinst vlug in de kast. Want hij hoeft niet alles te weten…..
Als ik denk dat daarmee de kous af is heb ik het helemaal mis!

Lief: ‘ Een paar weken later vroeg ik dan of je iets nieuws aan had. Nee dat stelletje had je al lang…….. ‘

Hij wist het, heeft het altijd geweten en er nooit iets van gezegd. Misschien een binnenpretje gehad. Ik kijk naar het gezicht in mijn schoot. Lief is met een glimlach in slaap gevallen. Ik druk een kus op zijn hoofd. Zomaar een donderdag onder een olijfboom. Hoe simpel kan geluk zijn? En ja, waar kan je beter in slaap vallen? Op de bank voor de tv? Of onder een olijfboom?

Gnocchi, una ricetta

2011-09-27T12:38:00.000+02:00

De vendemmia van 2011 bij Paolo is afgelopen. Het was een hele klus. Tussendoor moesten de druiven, ontdaan van steeltjes en takjes, in de vaten worden gepompt. Ook dan assisteerde lief in de cantina. Paolo zegt altijd: ‘Mannen in la cantina en vrouwen in la cucina’. Dit vooral als mama zich met het wijn maken bemoeid! En dus schoof ik dan maar aan, aan mama’s keuken tafel.

Op een ochtend had ik geluk. Ze was net begonnen met gnocchi maken. Nu vind ik gnocchi uit de winkel niet om nou te zeggen, een delicatesse. Maar deze gnocchi, gewenteld door de verse pesto, is verrukkelijk. Het is echt heel eenvoudig, een half uurtje werk. Je moet wel een aardappelpuree knijper hebben en een bekertje vers gemaakte pesto bij de hand.

Het recept:

Kook een kilo kruimige aardappelen in de schil gaar.
Giet ze af en stoom ze droog.
Haal de schil van de nog warme aardappelen en druk de aardappelen door de pureeknijper.

Strooi er 250-300 gram bloem bij. (als de aardappelen vochtig zijn meer bloem toevoegen).

Doe één ei en één eigeel in een kuiltje in het midden.

Roer met een vork steeds een beetje bloem en aardappel naar het kuiltje.

Net zo lang tot alles door elkaar zit en kneed met de hand verder.

Probeer dit zo snel mogelijk te doen.

Snijd het deeg in plakken.

Strooi er wat bloem over en draai dunne rolletjes zoals voor een appeltaart.Snijd de rolletjes in stukjes. Strooi steeds wat bloem op het werkblad.

Haal nu de stukjes in een vloeiende beweging over een vork, zodat je ribbeltjes krijgt en een kuiltje van je duim. De saus zal er beter aan blijven hechten. Breng in een pan ruim water aan de kook met een flinke schep zout.

Schep de gnocchi in het water. Als ze boven komen drijven zijn ze klaar. Schep ze voorzichtig met een schuimspaan uit de pan en laat in een vergiet uitlekken.

Schep op een mooie platte schaal een bekertje verse pesto, leg de gnocchi er op en schep het voorzichtig door elkaar.

Het is in Italië een primi. En terecht, je moet er verder niets bij eten.

Concentreer je gewoon op deze zachte smaken….Delizioso. Heb je teveel gemaakt?

De niet gekookte gnocchi kun je, op een dienblaadje, los naast elkaar invriezen en later overdoen in een bakje..

Kun je nog eens een keer genieten.

La Vendemmia

2011-09-16T22:03:00.000+02:00

Wij zijn weer in een sleur terecht gekomen. En dat wilden we toch juist niet meer??? Gelukkig bestaat er ook een heerlijke sleur. De sleur van druiven plukken. De vendemmia is weer begonnen bij Paolo. De eerste dagen vallen zwaar. Staand op hellend terrein in de brandende zon. Gelukkig zijn we rustig begonnen. Mijn lief in de cantina, waar de druiven mysterieus borrelen in het vat. Ik binnen bij mama, kijkend hoe ze salsa verde maakt. Ik heb het ook al eens gemaakt. maar dit ziet er toch heel anders uit. Mama kletst me de oren van het hoofd en tegelijkertijd kan ze ook nog al schreeuwend een gesprek voeren met Paolo die beneden in de cantina is. Ik moet heel alert blijven, want ondertussen kan ze me plotsklaps een vraag stelen en dan moet ik wel weten waar het over gaat. Dit is heel goed voor mijn Italiaans.

Klokslag 12 uur, mezzogiorno, is het eten klaar. Anti pasti, tomaat met salsa verde, peperoni met acciughe (ansjovis) en salami. Daarna verse pasta. Hele dunne sliertjes. Anders lust Paolo het niet. Van de wijn neem ik een half glaasje, ik moet nog werken! Na het eten stelt mama voor dat lief en ik een dutje doen in de poltrone in la salla. Niks er van we gaan aan de slag. Elio en Nicola komen wat later ook helpen. Petje af voor deze 70+ers. Want het is toch heet.

De lucht is strak blauw, er is geen zuchtje wind…… Alleen het geluid van ritselende bladeren, knip, het schaartje en plof, de tros in de mand. Als een soort mantra. Mantra komt van manaseh (geest) en tra(bevrijding). Het klopt helemaal. Het is heerlijk, het is verslavend, het is een heerlijke vorm van sleur. Er is niets meer in mijn hoofd. Alleen mijn ademhaling, mijn hartslag.

Het lijkt wel of iedere dag begint met een kookles. Want de volgende dag mag ik toe zien hoe mama gnocchi maakt, terwijl Harrie en Paolo weer beneden in de cantina met de wijn bezig zijn. Een half uurtje werk die verse gnocchi. En lekker!!! Het recept komt in de volgende blog. Na het eten mogen we pas om half drie beginnen. Het is echt veel te heet. Maar dan gaat het ook weer stug door tot 19.00 uur. Mama heeft ondertussen een wagenwiel taart (crostata) gemaakt. ‘Nee’, zeggen tegen een tweede stuk is niet van toepassing. Het enige voordeel is dat we thuis niet meer hoeven te eten. Verder maak ik me lijntechnisch geen zorgen want er zijn deze dag genoeg calorieën verbrand. Lichamelijk heel erg moe en met een leeg hoofd vallen we die avond al vroeg in diepe slaap, onze ziel gereinigd van stoffelijke besmetting. Voor zo lang het duurt natuurlijk.

Riflessione

2011-07-01T18:53:00.000+02:00

Iedere avond voor het slapen gaan neem ik met een goed gevoel de dag nog eens door. En iedere avond constateer ik, dat ik weer geen blog heb geschreven. Ik kan ook niet zeggen dat ik het, met uitzondering van de zaterdag, druk heb. Op dit moment is er alleen het geluid van de krekels, de zoemende bijtjes in de lavendel, het zachtjes ruisen van de blaadjes, heerlijke zomerse geluiden. Een enkele vogel heeft het nog niet opgegeven. Maar de meeste houden zich rustig met de hitte van vandaag. Het is een moment om ergens in de schaduw volledig weg te zakken in een zoete slaap. Een paar gasten hebben zich er al aan over gegeven.

Na mijn laatste blog, zijn er al weer zes weken verstreken. Zes weken met daarin veel verschillende gasten en de daarbij behorende gezelligheid. De zaterdag begint voor ons altijd hectisch. Als we alle gasten hebben uitgezwaaid en hun auto het laantje uit rijdt, wat me altijd een Vila Felderhof gevoel geeft , is het tijd om schoon te maken, de bedden te verschonen, de was…… Het is een race tegen de klok. Terwijl lief snel wat broodjes smeert, zet ik nog overal, als finishing touch, boeketjes neer. Een beetje jammer als de berm pas gemaaid is, want dat betekent een stuk minder keus aan mooie bloemen. Gelukkig bieden de altijd bloeiende rozen en lavendel altijd uitkomst. In de middag begin ik met het voorbereiden van het eten voor de table d’hôtes en verwelkomen we de gasten die, meestal om de beurt, binnen druppelen. Op cruciale momenten in de keuken kan ik er even niet bij zijn. Maar o wat voel ik met trots als ik 's avonds weer fris en fruitig aan tafel zit naast mijn lief. En alle gasten genieten van het eten, van het uitzicht en van het feit dat ze er eindelijk zijn, als alle irritaties van de reis vergeten en vergeven zijn……..

De eerste zondag van juni liepen we met enthousiaste gasten (ze waren er speciaal voor gekomen) de slowfoodpassagiata in Strevi. Genietend van de mooie uitzichten liepen we, in de buurt van Strevi, door de wijngaarden van wijnboer naar wijnboer om lekkere wijnen en bijpassend eten te proeven. een culinaire belevenis waar ik het hele jaar naar uit had gekeken.
Af en toe hebben we onze eigen slowfoodpassagiata. Al een paar keer wandelden we met vrienden, slow door de wijngaarden, in de buurt van Alice bel Colle. We noemen het ook wel 'wandellunchen'. Want we kienen het zo uit dat we mezzogiorno in restaurant Naso & Gola aan kunnen schuiven voor een werkmanslunch voor 10 euro. Een hapje vooraf, een pasta, een vleesgerecht of salade en fruit of soms een toetje, een fles wijn (als de fles leeg is komt er gewoon een nieuwe), water en koffie.
Halsreikend kijken we uit naar 23 juli, Castel Rocchero in lume. Een wandeling door de met fakkels verlichte wijngaarden rond Castel Rocchero, met hoe kan het ook anders, overal weer eten en wijn. Alle 10 gasten van die week hebben enthousiast gereageerd en doen allemaal mee. Piemonte beleven is culinair afzien.

Toch maken we ook tijd voor andere serieuze zaken, zoals mee lopen met de processie in Visone ter ere van Petrus en Paulus 29 juni. Een moment van bezinning zullen we maar zeggen.

Gino

2011-05-14T18:31:00.001+02:00

Als je 76 bent en nog een nieuwe wijngaard van 300 stokken aanlegt. Met de wetenschap dat je 80 zult zijn als je van de opbrengst eindelijk wijn kunt maken. Als je dan ook nog eens voor die extra wijnopslag een stuk aan je huis gaat bouwen, dan moet je toch wel heel optimistisch van aard zijn en veel vertrouwen hebben in de toekomst.

Ik heb het over Gino, bij ons boven op de berg. Vorige zomer zag het er somber uit. Gino kwam de hele zomer niet naar zijn tweede huis. Hij was ernstig ziek. Zijn drie jaar oude wijngaard lag er verslagen bij. De druivenranken woekerden tussen het onkruid, de betonpalen hingen scheef en de vogelverschrikjurk van zijn vrouw was op de grond gewaaid. Als ik eens iemand naar Gino vroeg, werd het hoofd geschud. Zouden we Gino ooit nog terug zien? Die zomer dus niet meer.

Een paar dagen geleden stond hij opeens weer voor onze deur. Bruin, mooi in de kleren, bruisend van energie. Of mijn lief al rame sulfatico op de druiven had gespoten? Euh nee. Gino had een heleboel aangemaakt, we konden wel wat komen halen. Nu was mij ter ore gekomen dat Gino de sleutel heeft van het 17^e eeuwse kerkje waar wij, maar ook onze gasten, vaak langs lopen. Schoonzusje was er en is dol op kerkjes. Dus ik zag mijn kans schoon. Een afspraak was gauw gemaakt. We spraken af bij het huis van Roberto. Ik ken maar één Roberto, Roberto T, maar Gino stond bij het huis van Roberto L bleek later. Na wat heen en weer geloop vonden we elkaar eindelijk en gingen we naar het kerkje. Het was even wrikken en morren met de 25 cm lange sleutel om de deur open te krijgen

Verrassend om opeens in het niet meer gebruikte, lichtblauw geschilderde kerkje te staan, spinnenwebben uit het gezicht vegend. Wie zaten hier allemaal in de 17^e eeuw? Hoe kwamen ze hier? Hoe kwam de pastoor hier? Waar woonde hij? Wat voor kleding hadden de mensen aan? Wat deden ze na de mis? Wat een sfeertje. Achter in de kerk, achter glas een beeld van de heilige Antonius met varken. Beschermheilige van alle dieren en in het bijzonder van het varken.
Het altaar met nog een prachtig intact kruis.
De sleutel van het tabernakel doet het nog en er in staat, alsof het net is gepoetst een water- en wijn stelletje. Er staat ook een kaars. Zou Gino hier zijn eigen misje houden? In een oude kast vinden we een monstrans van hout. 250 jaar oud volgens Gino. We worden er stil van. Kon dit kerkje maar praten……

Gino vraagt of we het huis waar hij is geboren, vlak bij het kerkje, ook willen zien. Graag. De deur wordt weer op slot gedraaid en we lopen naar het huis. We zien het bed waarin hij is geboren. De gedachte vind ik een beetje bizar als ik kijk naar het opgemaakte bed. De ene helft van het huis is van hem en de andere helft van zijn zus. Zus houdt nog steeds het huis schoon. Waarvoor? Uit respect voor de overleden ouders?

We besluiten de middag met een Spumante en Panetone bij Gino thuis. Boven in de mooie kamer in plaats van in de keuken. Na de Spumante gaan we de rame sulfatico halen. De voorraad staat in het huisje met de waterput bij het nieuwe wijngaardje. Enthousiast krijgen we nog een rondleiding en leren we het verschil in bladvorm en kleur van de verschillende druivensoorten. De wijngaard ligt er weer keurig verzorgd bij. O, wat zijn lief en ik blij! Onze Gino is back. We hopen nog lang te mogen genieten van hem en zijn kennis. Hij is ons grote voorbeeld van oud worden en niet achter de geraniums zitten!

Zeg wat je denkt, doe wat je droomt!

2011-04-19T21:59:00.000+02:00

Drie jaar geleden zat hij bij ons aan tafel. Hij had een droom! Een droom om nog eens zijn eigen giro d’Italia te fietsen. Nu horen we iedere zomer veel gasten vertellen over hun ultieme droom. En zeg nu zelf wat is er heerlijker en veiliger dan dromen? Wij wilden wel ons steentje bijdragen aan de droom van deze man, Jan van Kessel uit Tilburg. We gaven hem een voucher met het motto ‘Zeg wat je denkt en doe wat je droomt’, goed voor een overnachting, vol pension. Dat dit gebaar zoveel impact zou hebben konden we niet bevroeden. In Maart kregen we een mail in het Italiaans van Giovanni. Het duurde heel even, maar het kwartje viel al gauw. Jan van Kessel ging zijn droom waar maken! Ondertussen had hij zich de Italiaanse taal machtig gemaakt. Heel goed!

En zo gebeurde het dat, afgelopen zondagmiddag, Jan, met een vol bepakte fiets, de voucher kwam verzilveren. Hij was vergeten de voucher mee te nemen, dat dan wel. Maar daar deden wij niet moeilijk over. Hij was gestart in Verona, had al de nodige belevenissen achter de rug. En ja als je een boek wilt schrijven, dan moet je toch regelmatig de tijd nemen om je belevenissen toe te vertrouwen aan het papier. Dus plakte Jan er nog een dagje en een nachtje aan vast. Helemaal niet zo’n gek idee om even rust te nemen. Bovendien een extra dagje Casa Vecchia was zeker geen straf. Het werd een productieve dag. ’s Avonds las Jan de eerste bladzijden van zijn boek voor. En ik moet zeggen dat hij een humoristische verteltrant heeft. We werden deelgenoot gemaakt van zijn belevenissen en zielenroerselen.

Jan van Kessel maakt een begin met zijn boek op Casa Vecchia

Drie maanden fietsen, drie maanden zonder agenda, afspraken en verplichtingen. De enige afspraakjes zijn die met zijn vrouw Ardy. Zij zal, net als de eerste week, ook de laatste week met hem mee fietsen. Op Sicilië zullen ze ook twee weken samen fietsen. En dat is maar goed ook. Want deze man is nog nooit langer dan twee dagen alleen geweest. Het was heel bijzonder om zo’n bijzondere gast hier te hebben. Het was dan ook met gemengde gevoelens toen we hem uitzwaaiden vanmorgen. Aan de ene kant lonkte het avontuur. Wat voor leuke mensen en Italiaanse toestanden zal hij tegen komen op zijn giro? Aan de ander kant is het ook afzien met 26 kilo bagage op je fiets, de eenzaamheid tijdens het fietsen……. Drie maanden heeft hij zich zelf gegeven om een afstand af te leggen van 4000 km. In dit geweldige land……dat moet lukken. Wat is er mooier, dan het waar maken van een droom? Hoe klein of groot dan ook.

Che bella giornata

2011-03-27T14:18:00.000+02:00

Wat een feest, ‘s morgens wakker worden door de rode gloed van de opkomende zon. Heerlijk weer een nieuwe dag. De eerste helft van de week zijn we goed bezig. Alle bedden in de zon, poetsen, boenen, net zo lang tot alles naar Lente ruikt.

Donderdag besluiten we dat het wel leuk moet blijven. Tijd voor een wandeling met vrienden en hun hond. Ze pikken ons ergens op en we rijden naar het station van Varazze aan de Middellandse zee. De kaartjesmeneer is erg streng. De hond mag niet mee, want de vrienden hebben geen documento mee voor de hond. Nou dan ben ik op mijn best en ga ik er helemaal voor, in mijn beste Italiaans. Het lukt en we krijgen toch een kaartje onder protest. De kaartjesmeneer zegt dat hij niet verantwoordelijk is en nergens vanaf weet…….. gelukkig geen conducteur gezien.

In Arenzano stappen we uit en beginnen aan onze wandeling via Cogoleto terug naar Varazze, over een oud spoorlijntje langs de zee. Het is prachtig. Het spoorlijntje buigt al snel af van de drukke weg. Af en toe lopen we door een tunneltje. We genieten van de bloeiende planten, cactussen, citroen- en sinaasappelbomen, de blauwe zee, de mooie huizen, de kleine strandjes. Er zitten al mensen in bikini op het strand. Het lijkt wel of iedereen vrij is vandaag. Fietsers, wandelaars, joggers, vissers, iedereen geniet!

De vrienden doen aan de lijn, dat betekent geen lunch met wijn dit keer. Uit onze rugtassen eten we een broodje en drinken thee uit de thermosfles. Ook niets mis mee. Zeker niet als je lekker in het zonnetje op het kiezelstrand zit. De hond heeft het prima naar zijn zin. Iedere keer opnieuw zwemt hij de zee in om een stok terug te brengen. We vinden op het strand prachtig hout. Gebleekt door het zout en de zon, gladgeschuurd door het zand. Hout in de meest mooie vormen waar je in de winkels spiegels en lampen van ziet. Dat kunnen wij ook. Ik houd het bescheiden, alles moet in de rugtas passen, genoeg voor een lampje. Maar vriend gaat helemaal uit zijn bol. Rugzak vol, plastic tas puilt uit. een stuk hout achter op de rugtas gebonden en een halve balk op zijn nek. En dan hebben we nog zeker 8 km te gaan. De hond is een hele intelligente hond. Hij houdt het baasje goed in de gaten, wil zelfs helpen. Als we weer een keer pauzeren sleept hij allemaal hout naar het baasje. Helaas baasje kan er niks meer bij hebben. Terug is het even zoeken naar de auto en gaat het weer op huis aan. Het was una bella giornata

La Festa delle Donne

2011-03-07T13:38:00.000+01:00

Festa delle Donne

8 Maart is het Nationale Vrouwendag! Het klinkt mij altijd een beetje strijdbaar in de oren. Zo is het natuurlijk ooit ook begonnen. In Italië is het vooral een feestdag om de vriendschap tussen vrouwen te vieren.

Zo voelde het gister ook op La Festa delle donne in onze Pro Loco. De vrouwen verzamelen zich eerst rond de bar en de mannen doen hun schort voor en verdwijnen in de keuken of achter de bar. Mijn lief zit in de bediening. Dat is een stilzwijgende afspraak bij feesten en partijen in Pro Loco. Een klein groepje mannen, niet behorend bij de harde kern, verzamelt zich ergens in een hoekje. Om te beginnen is er dan een heftige aperitivo, waarvan ik het na één glaasje voor gezien houdt. Mijn Italiaanse vriendinnen zijn er dol op, kannen van dat spul gaan er door hen. Het is een mix van rum, campari, amaretto en prosecco.

Eenmaal aan tafel is het wachten op het lekkers dat gaat komen. Ondertussen is het een herrie van belang. Zestien Italiaanse vrouwen kunnen me toch een geluid produceren!. Ik heb mezelf niet meegerekend. Een gesprek van één op één kan ik volgen, ik kan zelfs nog wel switchen naar een ander gesprek. Maar dit…….. links van mij gaat het over een goede kwaliteit vlees en waar je dat voordelig kunt kopen. Rechts is het niet te volgen, daar zit Pia met twee wilde vriendinnen. Vanuit mijn ooghoeken zie ik nog wel dat ze van alles tegen mijn lief zeggen als hij de bordjes uitdeelt. Maar door de herrie hoort hij het niet. De wildste hoor ik vragen of hij Engels spreekt. Het enige zinnetje wat zij kent, daar blijft het dus bij. Beter zo. Het gesprek links van me gaat over protheses. Iemand vertelt dat op het cimitero van Genova de lijken worden ontdaan van eventuele protheses, voor hergebruik. Therasita naast mij, trekt wit weg en zegt: ‘Ik voel me niet zo goed’. ‘Maar Therasita’, vraagtg een andere vrouw,’heb jij dan een prothese?’ Ja dus. Een nieuwe heup. In Genova laten doen. Gieren natuurlijk, wat een decibellen.

Natuurlijk krijgen alle vrouwen, net als vorig jaar, een takje mimosa, met een mooie strikje van gele tule er omheen. Mimosa is het symbool van de vrouw en staat voor vitaliteit en vreugde. Ook il primo is geel, saffraanrisotto met gamba’s. Tussen de gangen door eten de mannen ook mee. Zij zitten voorbij het bordje Riservato al Personale di Servizio. Renzo houdt traditiegetrouw weer een toespraak over de vrouw, Ferutio vertelt een mop waarvan de essentie mij ontgaat. In beide gevallen wordt er dan doorheen geroepen en gelachen……..moeilijk te volgen.

Lief had het natuurlijk heel druk. Maar ik heb zitten genieten en voelde me er weer helemaal bij horen. Voor alle zussen, schoonzussen en vriendinnen……. Ik wens jullie 8 maart una buona festa e tanti auguri.

Il Tempo

2011-02-21T13:22:00.002+01:00

Mijn oudste vriendinnetje ken ik al vanaf mijn vierde. We waren elkaar een beetje uit het oog verloren. Sinds kort hebben we via de mail weer contact. We vragen elkaar honderd uit. Zo vroeg ze me laatst wat ik nou het meest van Italië mis als ik in Nederland ben. Ik vond dat een interessante vraag. Dat is een hele andere vraag dan: ‘Wat mis je het meest van Nederland’. Waarop ik meestal een cliché antwoord geef: ‘Hagelslag en de HEMA’. Over de vraag van vriendin moet ik heel lang nadenken. Er moet toch iets zijn wat ik hier heb gevonden en dat ik, als ik in Nederland ben, mis. Het antwoord kwam eigenlijk vanzelf toen ik naar lief stond te kijken, terwijl hij de druiven snoeide.

Het enige geluid was dat van de snoeischaar, de vogeltjes, een kabbelend stroompje……. Ik keek naar de lieve ontspannen lijnen in zijn gezicht, naar zijn glimlach, naar zijn zilvergrijze haren, die waren ontsnapt aan zijn paarden-staartje en die schitterden in het zonlicht.

Ik raapte wat druivenranken op en vlocht er een krans van. Gewoon daar op die plek, op dat moment en ik glimlachte ook. Ik wist het antwoord: ‘Tijd’. Het is tijd wat ik mis als ik in Nederland ben.

Dat was in mijn vorig leven al zo. Altijd haast, altijd teveel dingen op een dag willen, overal bij willen zijn. Spijt hebben van een keer uitslapen omdat je dan de hele dag weer achter loopt. En het is nog steeds zo als ik weer in Nederland ben. Misschien is het er ook niet zo het land voor, voor Tijd.

Tijd is toch het grootste cadeau, bedacht ik daar bij de druiven. En zeg nou zelf wie heeft op een doordeweekse dag tijd genomen om lief aandachtig te bekijken terwijl hij druiven aan het snoeien was? Leven met tijd, één dag tegelijk.

Un deliziose dolce

2011-01-28T14:48:00.005+01:00

Stel je voor je hebt niks in huis, nou ja bijna niks, en je wilt toch snel, eens een keertje niet slow, maar gewoon snel een verrukkelijk toetje maken. Vorige week, na de pastaproeverij maakten vriendin en ik dit deliziose dolce. De ingrediënten heb je meestal wel in huis en het recept is simpel. Het resultaat is evenals de smaak verbluffend. We dachten even dat er een fout in het recept stond. Komt dit wel goed? Geen boter? Geen bakmeel?. Het kwam goed, met het recept uit het prachtige boek Vegeterranean, waarover ik al eerder schreef.

Verwarm de oven voor op 175 graden. Zet een bakblik met en beboterd stuk bakpapier klaar en leg een stuk plastic folie klaar.

Klop 350 ml slagroom stijf met gezeefde poedersuiker naar smaak en zet in de koelkast.

Splits vier eieren. Klop het eigeel romig met 5 eetlepels suiker en klop er daarna 4 eetlepels gezeefde cacao door.

Klop de eiwitten in een vetvrije kom met een snufje zout stijf. Als je de kom op de kop houd mag het eiwit niet meer lopen.

Spatel de eiwitten voorzichtig en in zo weinig mogelijk slagen door het chocolade mengsel en stort op het bakblik. Smeer uit tot een rechthoekige dunne lap en schuif in het midden van de voorverwarmde oven gedurende 7- 10 minuten. Haal de bakplaat uit de oven en laat de chocoladebodem afkoelen. Steek hem daarna voorzichtig los, maar laat nog wel liggen.

Smeer de slagroom over de afgekoelde bodem en rol het geheel voorzichtig, maar stevig op. Leg de rol op het plastic folie en draai het folie om de rol. Leg in de koelkast om op te stijven 1a 2 uur.

Haal voor gebruik de rol uit het folie, snijd de uiteinden eraf en snijd plakken van minimaal 3 cm dik.

Leg op ieder bordje een plak en bestrooi het bordje met cacao en poedersuiker en leg er eventueel wat framboosjes bij.

Ons testpanel viel helemaal stil tijdens dit heerlijke, romige, hemelse toetje. Alsof er een engeltje….en zo. Heb je nu geen zin aan om de slag te gaan en ben je wel deze zomer onze gast, dan is de kans heel groot dat dit deliziose dolce op het menu staat.

Pasta

2011-01-23T22:52:00.001+01:00

Of ik zin had om een keertje verse pasta te maken vroeg vriendin. Ik dacht nog aan de eerste en tevens laatste keer pasta maken met lief zo’n vier jaar geleden. Waarom had ik het daarna nooit meer gemaakt?

Ja leuk, goed idee. Ik stofte mijn pastamachientje af, poetste het op en ging boodschappen doen met vriendin. Nu hebben wij allebei meters kookboeken. Dat wil zeggen ik één meter, zij tien meter. Dit keer had ze werkelijk een schitterend kookboek mee. Vegeterranean van Alberto Musacchio en zijn vrouw Malu Smões en Antoinette Hertsenberg. Antoinette volgde bij Alberto en Malu een kookcursus in het beste vegetarische hotel ter wereld, Azienda Agrituristico Montali in Umbrie. De foto’s en recepten maken dat je acuut vegetariër wordt.

Aan de slag dus. We maakten vier verschillende soorten pasta, twee met verschillende vulling, ronde lasagne vellen en tagliatelle. Het begin ging moeizaam. Het was een raar prutje dat uit het machientje kwam. Ik pakte mijn aantekeningen van de mama van Paolo erbij, ik maakte ze, toen mama mij een poos geleden een demonstratie pasta maken gaf. Aha het geheim zat hem in het herhaaldelijk doorkneden en door het machientje halen. Eerst een paar keer door de wijdste stand en dan een paar keer door de dunste stand.. prachtige dunne vellen pasta draaiden we.

De hele middag waren we zoet en opgetogen dat het zo goed lukte. ’s Avonds schoof ons testpanel, lees onze geliefden aan tafel. Er werd geproefd en geanalyseerd als echte Italianen. Inmiddels hebben we de recepten wat bijgeschaafd en liggen ze klaar voor de table d’hôtes van het nieuwe seizoen. Het zou zo maar kunnen dat onze gasten deze zomer zelf kunnen proeven van verrukkelijke verse pasta.

Het hemelse toetje dat we maakten........... daarover meer in de volgende blog.

Tanti auguri per tutti

2011-01-02T16:57:00.000+01:00

Een nieuw jaar ligt voor ons, een jaar vol plannen, dromen, verwachtingen en gezelligheid, naar wij hopen. Verder hopen we op een goede gezondheid, eigenlijk het belangrijkste. Of het met het geluk gaat goed komen…..is nog maar even de vraag. Zelf hebben lief en ik er alle vertrouwen in. Ware het niet dat we, na een overvloedige maaltijd op oudejaarsavond bij de buren, Marcello en Franca geen ruimte meer over hadden gelaten voor de lenticchie en de zampone, linzen en varkenspoot-worst.

Het eten van dit gerecht om mezza notte brengt geluk volgens de Italiaanse traditie. Het ging gewoon niet meer. De buurvrouw schudde haar hoofd. ‘Iedere lenticchie is een euro. Kijk eens wat je laat liggen’ zei ze. Dat de zampone zou leiden tot een goede gezondheid waagde ik te betwijfelen. Het is varkensvlees dat in een varkensblaas wordt gepropt in de vorm van een varkenspoot en erg vet.

Tot overmaat van ramp had ik ook nog eens geen rode onderbroek aan op oudejaarsdag. Een rode onderbroek staat voor een gelukkig liefdesleven. Ik snapte al niet waarom er op de markt allemaal rode onderbroeken hingen, al dan niet versierd met stras steentjes en tekst als tanti auguri. De buurvrouw vertelde me er niets over. Mijn vriendin uit Nederland vandaag wel. Dat had ze toch wel even iets eerder kunnen mailen.

Ik heb in ieder geval vandaag iets in mijn maagdelijke agendaatje geschreven op de laatste bladzijde, rode onderbroek kopen. Nu maar hopen dat het allemaal goed komt dit jaar. Aan mij zal het niet liggen.

Tanti auguri, tutti!

Natale 2010

2010-12-27T16:17:00.000+01:00

Kerst 2010 is weer voorbij. Wat was het weer heerlijk om op het feest te zijn bij onze lieve vrienden Elio en Cicci. Ondertussen weten we hoe laat lief en ik het beste kunnen arriveren. Niet te vroeg, niet te laat, precies goed. De tafels zijn al mooi gedekt voor veertig personen. In de keuken worden de anti pasti op het biljart gezet. Iemand is bezig de aperitvo te maken. De basis is Prosecco met daar door veel sterke drank. Heel erg lekker en zoet. Slechts een ijsklontje en een bodempje is voldoende wil je niet gelijk aan het begin van de avond teut zijn. Iedereen die binnenkomt zet iets lekkers op het biljart in de keuken. Het is een vrolijke boel in de keuken, iemand maakt aardappeltjes, een ander de insalata Russa, de een snijdt dit de ander dat. Het lijkt of iedereen altijd precies weet wat hij of zij moet doen.

Terwijl er nog steeds mensen binnen druppelen, hebben de meesten al een bordje met lekkere hapjes. Ondertussen weet ik ook dat iedereen zo zijn vaste plek heeft aan een van de tafels. Niet iedereen gaat zitten er blijven ook mensen staan met hun bordje. Maar dat maakt allemaal niks uit. Na de antipasti is het tijd voor de versgemaakte tortelini in brodo van Maryse. Aan het begin van de avond heeft Maryse mij het schriftje laten zien, waarin ze de recepten van La Festa delle pane heeft geschreven. Ik heb haar in de zomer gevraagd dat te doen met de bedoeling er en boekje van te maken. Het schriftje is bijna helemaal volgeschreven. Dat wordt nog een hele klus. Maar wel een leuke klus!

Na de brodo is het tijd voor de enorme kalkoen die de hele dag in de houtoven heeft liggen garen. Er zijn spruitjes, vers van de struik, klaar gemaakt met plakjes prosciutto en aardappeltjes. De schaal met kalkoen gaat gewoon rond en iedereen pakt er iets af. Op de tafels staan verder schaaltjes met gekonfijt mosterd fruit en pittige mostarda van ui en sinaasappel. Er komen nog steeds jongelui binnen. Het lijkt er op dat ze gewoon voor de gezelligheid komen want ze eten niet. Als iedereen is uit gegeten is het tijd voor i dolci. Onder andere mijn meegebrachte plaatappeltaart, die erg in de smaak valt. Verder chocola, torrone, panetone, gedroogd fruit, noten en vers fruit. Iedereen eet weer vrolijk verder.

En dan is het moment daar. Niet om de cadeautjes, maar om de enorme chaos die optreedt, is dit een belevenis. Ieder jaar wil ik erachter komen hoe het begint, wie begint…. Ik weet het nog steeds niet. Na ieder uitgepakt cadeautje wordt de gever weer uitvoerig bedankt en geknuffeld.

Traditiegetrouw gaan lief en ik heel laat, of is het vroeg, weer naar huis met door Maryse gebreide sokken, een mand met potjes lekkers gemaakt door Rosie en andere lieve cadeautjes. Niet na te hebben beloofd de volgende dag te komen voor de pranzo om de restjes op te maken.

Dat deden we dus. We stonden pas tien uur op en hebben het ontbijt overgeslagen. Er was weer evengoed gedekt voor twintig personen en het was ook nu weer heel gezellig.

Vandaag geniet ik nog steeds na, zei het wel met de last van een paar kilootjes te veel. Ik heb het er voor over gehad. Het betekent ook dat ik nu de wandelschoenen aan trek en de kou in ga om een stevige wandeling te maken. Lief is hout aan het zagen, misschien gaat hij zo ook mee. In ieder geval wensen lief en ik iedereen alvast Un splendido Anno Nuovo.

Santa Lucia

2010-12-13T21:57:00.000+01:00

Vaak lopen we langs het onooglijke kerkje van Benzi. We hebben geen idee hoe het er binnen uit ziet. Het kerkje is omsloten door een wijngaardje en ligt aan een pad. In de tuin van het kerkje staat een roestig schommeltje. Vandaag kunnen we onze nieuwsgierigheid laven. Vanmorgen, 13 december, is er een mis, opgedragen aan de patroonheilige van het kerkje, Santa Lucia. Van binnen is het een beeldschoon kerkje. Het is dat ik getrouwd ben, maar anders zou ik er zo trouwen. Het licht valt prachtig naar binnen en weerkaatst zichzelf in de lichtblauwe koepel. Achter het marmeren altaar hangt een groot schilderij met de heilige maagd en kind, met aan haar linker kant een soldaat en aan haar rechter kant Santa Lucia met in haar handen een presenteerblaadje met haar ogen. Er zijn verschillende versies. Zo zou ze zelf haar ogen hebben uitgestoken toen iemand zei dat ze beeldschone ogen had. Een andere versie is dat haar ogen werden uitgerukt tijdens een marteling. In ieder geval kon ze blijven zien. Ze wordt aangeroepen bij keelpijn en oogziekten en is de patroonheilige van de blinden.

Als lief en ik binnen komen branden er twee gaskachels. Dat is te ruiken ook. De kachels gaan uit en de deur wordt open gezet. Wel zo veilig, maar o zo koud. De oude prior uit Acqui Terme komt binnen sloffen. Als hij zijn gewaad aan heeft kan de mis beginnen. Je moet het altijd maar afwachten met die oude pastoortjes. Ze zijn wel eens de tekst kwijt, maar het gaat goed totdat de ‘tafel wordt klaar gemaakt’. Er staan twee glazen kannetjes op een blaadje. Maar waar zit nou de wijn in en waar het water? Hij kijkt en vergelijkt, houdt beide kannetjes tegen het licht en
ruikt. Hij komt er niet uit. Hij gaat met de kannetjes naar de consistorie. Wat hij daar doet….geen idee. Als hij terug komt is het probleem opgelost. Hij weet in ieder geval wat de wijn is.
Ook wordt tijdens de mis het jaarverslag van het kerkje voor gelezen. De gaven en de uitgaven. Het kan maar weer geregeld zijn. Ik kijk eens rond op deze maandagmorgen en ik voel me een bevoorrecht mens dat ik dit allemaal mee mag maken.

Xanti

2010-11-20T15:01:00.000+01:00

Een week lang hebben lief en ik ons in het hectische Nederland gestort. Telkens weer verbazen we ons aan de overvloed aan winkels en spullen. Natuurlijk heb ik genoten van alle leuke woonwinkels in Alkmaar en liep ik te ‘kwijlen’ bij Intratuin. Maar het leven is rustiger en overzichtelijker zonder al die spullen. Het was een gezellig weekje, heerlijk om dochters, schoonzonen, ouders, familie, vrienden en vriendinnen weer te zien. We zullen altijd mensen tekort doen, maar dat gaat niet eenmaal zo. In het voorjaar doen we weer en ander rondje. En ja het is heerlijk om weer thuis te zijn. Helaas werd thuiskomst erg verdrietig. Maandagmorgen stonden we op het punt om ons hondje Xanti op te halen bij Paolo en zijn mama, toen Paolo belde met het droeve bericht dat Xanti bij hen was overleden. Het ging de laatste tijd niet zo goed met Xanti. Ze viel steeds om of zakte door haar pootjes. Ook had ze het af en toe benauwd. Haar longetjes? Lief zei vaak dat hij er en hard hoofd in had of ze de winter door zou komen. Ik dacht ach dat valt wel mee. Verdringing? Ze had ook goede dagen. Maar veertien en een half is wel een hele leeftijd voor zo’n klein hondje. Bij ons vertrouwde oppasadres stopte Xanti met eten en is ze, omringd door twee mensen die erg dol op haar waren, aan het eind van de week in haar slaap overleden. In de miezerige regen hebben we haar, gehuld in een rode sjaal met witte noppen begraven. Xanti was pas nog naar de kapper geweest en lief zei: ‘ Ze is als een dame gestorven’. Huilend stonden we daar in het goudgele tammekastanje bos. Onze tranen vermengden zich met de regen. Er zijn mensen die misschien denken: ‘het is maar een hond’. Ik zal dat ooit ook wel eens gedacht hebben. Maar we missen haar zo. Nooit meer zal ze bij de gasten langs gaan voor iets lekkers. Nooit meer zal ze ergens gezellig aan iemands voeten liggen. Nooit meer al ze me komen halen bij het zwembad, of een tikje met haar pootje geven om te laten weten dat het etenstijd is. Nooit meer zal ze ‘op jacht’ gaan, dat wil zeggen al snuffelend lekker sporen volgen op het terrein. Lieve Xanti , nooit meer……….

Grappa di Harrie

2010-10-23T13:13:00.000+02:00

Lief is de afgelopen week erg zoet geweest. Hij heeft grappa gestookt. Van een keteltje uit een tien liter boiler maakte hij een stookketel. Paolo leverde de druivenschilletjes van de Barbera druiven. De uitgeperste schilletjes gaan naar de fabriek voor goedkope grappa. De duurdere grappa wordt van de natte schilletjes gemaakt. Lief gaat natuurlijk voor kwaliteit, dus natte schilletjes. De eerste poging werd gedaan met de gegiste most, dit ging goed. Er stroomde rijkelijk grappa welke ook nog goed smaakte.

Grappa stoken van schilletjes had toch de voorkeur. Helaas brandden de schilletjes aan. De hulp van Sergio werd ingeroepen. Hij mag expert worden genoemd, zijn Grappa dei Colli is heerlijk zacht van smaak. Het vuur zat te dicht onder de bolling van het keteltje, de Lambiek (koperen stookketel) was te klein. Hij bracht een omgebouwde melkbus. De hals was wat breder zodat er een stoommandje in gezet kon worden, dit voorkwam ook het aanbranden van de schilletjes.. Ook had Sergio een andere koeler met een langere spiraal. Dat was beter dan Lief zijn rechte buisje met koelwaterpompje. Er gingen schilletjes in de melkbus. Nu zou het goed moeten gaan. Maar ach er kwam roze grappa uit. Een nieuw product op de markt? Nee, er werd te snel gestookt, wist Sergio te vertellen piano, piano, langzaam stoken. Het mag allemaal de pret niet drukken. Lief is zo in zijn nopjes in zijn laboratorium onder de veranda. Klussen blijven liggen. Ik moet nota bene het gras maaien.

Nu is grappa stoken niet geheel ongevaarlijk. Je moet wel weten dat de eerste alcohol die er uit komt niet drinkbaar is. De schilletjes moeten eerst tot 70 graden worden gestookt om die gevaarlijke methyl alcohol er uit te halen, dat is ongeveer een borrelglaasje vol. Daarna wordt de temperatuur opgevoerd tot 80 à 85 graden en dan druppelt de goede grappa er uit. De smaak is al door verschillende mensen getest en goed bevonden. Ik kreeg deze week weer helemaal visioenen van het indrukwekkende scheikunde lokaal bij Alie Atoom in 3 Havo, veertig jaar geleden. Ik denk dat de practicum lessen toch beter waren blijven hangen als we een lekker drankje hadden gedistilleerd.
Voor de gasten van 2011 ziet het er goed uit. Naast mijn Limoncello zal er ook Grappa di Harrie op tafel staan. Tien liter moet wel genoeg zijn.

Il viaggio

2010-10-10T11:16:00.002+02:00

Ze zijn allemaal mee geweest op het personeelsuitje Mijn poolboy/ minnaar, de loodgieter, de tuinman, de elektricien, de afwashulp en de klusjes man.

Gelukkig pasten we allemaal in onze bus, want genoemde personeelsleden zijn allemaal vertegenwoordigd in één persoon, mijn lief. Vorig jaar is het uitje er bij ingeschoten, daarom mochten we nu wat langer en verder. Zo reden we op een zonovergoten zaterdag begin oktober met onze, tot camper omgebouwde, bus langs de Middellandse zee naar het zuiden. Tegen de avond vonden we een plekje aan zee ter hoogte van Rome. Heel tevreden zaten we ’s avonds met een bordje pasta en een glaasje wijn te genieten van de zonsondergang en sliepen voor de eerste keer in de bus. De volgende dag vonden we een leuk campinkje op vijf minuten loopafstand van indrukwekkend Pompei. Het station lag aan de overkant. Met de trein gingen we naar Herculanum, kleiner maar meer intact gebleven.

We waren wat blij dat we ook met de trein naar Napels konden. Ik had er niet aan moeten denken om daar met de auto te rijden. Roberto, onze buurman, had ons gewaarschuwd voor Napoli, ‘un altro mondo’, zei hij met een blik van hoe halen jullie het in je hoofd? ‘Sieraden thuis laten’,adviseerde hij, ‘ze rukken alles zo van je lijf’. Ik hield dan ook mijn tas zodanig onder mijn arm geklemd, dat ik er een verkrampte arm van kreeg. Geen fototoestel mee, om maar niet op te vallen. Napels was heet en stoffig. De mensen waren gehaast en in het verkeer geïrriteerd. Oversteken was een project op zich. Natuurlijk aten we een pizza in de stad waar de pizza is bedacht. We konden het toch niet laten om de duistere straatjes op te zoeken. Straatjes waar veel jongeren op hun brommertjes hangen en ouderen die wat rommel proberen te verkopen. Straatjes waar de winkeltje half binnen en half buiten zijn. Aan het einde van de dag besloten we in dat straatje ons maaltje voor de avond bij elkaar te scharrelen. Twee heerlijke vissen, voor op de bbq, bij de visboer. Mensen die op hun schoongemaakte vis stonden te wachten maakte een praatje met ons. Heel aardig. We kochten een fles wijn van twee liter voor twee euro en nog lekker ook, een grote zak wilde spinazie voor vijftig cent en een citroen voor twintig cent. Niet te geloven allemaal. Eigenlijk vonden we Napels helemaal niet eng. De volgende dag maakten we een prachtige tour over het schiereiland van Sorrento. De stadjes Sorrento en Positano hadden erg leuk kunnen zijn als er niet zo waanzinnig veel Amerikaanse toeristen waren geweest. De volgende dag reden we richting het noorden waar we overnachtten in de buurt van Montepulciano.

Aan het einde van de middag was het daar lekker rustig, het blijft een leuk stadje. De volgende morgen gingen we weer verder en dronken we koffie in Sienna. Ook hier werden we bijna omver gelopen door de groepen Amerikanen. Je zult er maar wonen. Na een bordje pasta vongole aan zee, keerden we huiswaarts, naar de weldadige rust op Casa Vecchia. Het was een heerlijke week waarin we weer nieuwe inspiratie en energie hebben opgedaan. Naast de nodige winterklaar-klussen gaan we hier nog volop genieten van de mooie herfst en de culinaire geneugten die daar bij horen.

La Vendemmia

2010-09-28T12:40:00.000+02:00

Achter Acqui Terme is het al weken een drukte van belang. Tractoren met karren vol, met in de zon glinsterende druiven, rijden af en aan bij Cantina’s Sociale. Er wordt een monster van de druiven genomen, de inhoud van de kar wordt op de weegbrug gewogen en de gegevens worden vastgelegd in de computer. De karren worden geleegd in grote bakken waar horizontaal een grote boor doorheen draait om de druiven te ontdoen van steeltje, takjes en blaadjes. De druiven worden gekneusd en in grote vaten gepompt. Weg is de tractor om de volgende lading te gaan halen. Soms rijdt er tussen al die tractoren een Ape, Zo’n klein driewielbrommerkarretje met voorin mama in bloemetjesschort gepropt naast papa. Ook zij mogen de druiven afleveren bij de Cantina Sociale.

De meeste druiven worden met de hand geplukt, vooral op de steile hellingen. Het is moeilijk om aan plukkers te komen, de scholen zijn weer begonnen. Ik heb veel Afrikanen in de wijngaarden gezien. Ook wordt er hier en daar machinaal geplukt. Je kunt het aan de wijngaarden wel zien. Als er tussen de rijen druiven veel ruimte is, dan is dat ruimte voor een grote machine.Het is weer genieten van de nog steeds warme zon en de sfeer in de wijngaard. Nicola zei gister: De maan is weer vol geweest en augustus is terug. Nou daar heb ik geen problemen mee. Voor mijn part tot de kerst.

De eerste dag hebben lief en ik het zwaar. Om half vijf vinden we het wel genoeg. Helaas zijn de tenen manden nog niet allemaal vol en gaan we nog twee uren door. Iedere avond is het weer een feest wat voor lekkers mama nu weer heeft gemaakt. De ene keer is het een abrikozen crostata of een chocolade pudding ( Bonèt). Gister was het een heerlijke perzikentaart. Zondag konden we ’s avonds aanschuiven voor het warme eten. Zelfgemaakte tagliatelle met een saus van paddenstoelen en vlees. Daarna nog peperoni con bagna caoda. En nog een keer een stukje Bonèt. Vanmiddag gaan we voor de laatste Dolcetto druiven, daarna zijn de Barbera druiven aan de beurt. Mijn conditie is al sterk verbeterd. Maar mijn blauwe handen……..Ik weet niet of dat ooit weer goed komt.

Pomodori

2010-09-10T20:34:00.003+02:00

Droogrekken met tomaten en paddenstoelen doen me naar huis snellen om mijn camera te halen. Als we het tuintje van de oude mensjes in Chiarli binnen lopen om la signora te vragen of we foto’s mogen maken, vraagt ze een beetje nors waarom? Ja omdat ik het zo mooi vindt.. Ze komt dichterbij en ziet dan pas dat wij het zijn.. Ze verontschuldigt zich. Ze dacht dat wij van de Forestieri waren, een soort boswacht-politie. Er lagen natuurlijk wel illegaal geplukte paddenstoelen. Je moet om paddenstoelen te zoeken bij de gemeente een vergunning kopen van 45/75 euro. Wie heeft er nou een vergunning? Niemand toch?

We krijgen uitleg over het tomaten drogen. Je moet ze overlangs doormidden snijden en de binnenkant schoonmaken. Dan leg je ze met de bolle kant op een rooster, een raamwerk met fijn gaas. Om ze te conserveren bestrooi je ze met zout en dan dus vier a vijf dagen lekker laten drogen in de zon. In verband met de dauw moet je ze ’s avonds op tijd binnenhalen, ze op een droge plek bewaren en ’s morgens als de dauw weg is weer naar buiten brengen.
Als de tomaten gedroogd zijn gaan ze gestapeld met een basilicumblaadje er tussen in een pot.
In de winter worden de tomaten gebruikt in de minestre, in de pastasaus, in de groentetaart.

Deze oudjes worden in april naar hun huis gebracht en eind oktober worden ze weer opgehaald. De hele zomer zijn ze met hun akkertje bezig. Hele bouwwerken worden gemaakt van stokken om een afscherming te maken voor de hongerige herten. Op dit moment zijn de prachtige rood/witte Borlotti bonen er al af. Nu prijken er nog enorme tomaten aan de struiken en zie ik zo tijdens ons ommetje ook volop venkel staan. Als we straks weer afscheid nemen van de oudjes en de hoop uitspreken dat we hen graag volgend jaar weer zien, halen ze altijd hun schouders op. Voor hen is het maar weer afwachten of ze de winter bij de kinderen in de stad goed doorkomen. Ze hebben in ieder geval hun bijdrage voor de winter weer klaar.

Zorgen voor de winter. Ik kan het me zo goed voorstellen, als je vroeger hier op deze berg woonde, dat je dan moest zorgen dat je voor de winter genoeg voorraad had. Want even naar de Bennet(supermarkt) was er niet bij. Laat staan dat er al geld was om dingen te kopen.

Ik heb wat potten vijgenjam gemaakt. De walnoten liggen te drogen. Nog even dan kunnen de peren eraf. De boom is top zwaar van de peren. Appels pluk in aan de overkant, in de boomgaard die van niemand is. Als ik ze boven op de zolder goed uitleg dan ik er maanden mee doen. Volgende week gaan we druiven plukken bij Paolo en mostarda maken van de eerste most. Voor de mostarda hebben we ook kilo’s appels en peren nodig. Ik kan me er al helemaal op verheugen.

Compleano (verjaardag)

2010-08-23T12:42:00.004+02:00

Woensdag 18 augustus werd mijn lief 60 jaar. Ik moet er nog even aan wennen. De dochters en mannen kwamen voor dit heugelijke feit naar Italië. Op maandag bedacht ik dat ik de festiviteiten maar eens wat in gang moest brengen. Even langs de buren was snel geregeld, ook de gasten waren vlot uitgenodigd. Telefoneren in het Italiaans vind ik nog steeds lastig.

Maar ook dat lukte. Dat vind ik zo heerlijk hier. Ook al bel je mensen 1 of 2 dagen van te voren, er is nooit iemand die zegt dat hij niet kan. Zo kwam het, dat woensdagmiddag om vijf uur iedereen punctuali (hebben ze van ons geleerd) de tuin in kwam lopen. Als welkom was er een glaasje roze Prosecco. Op de tafel stond een buffetje klaar. Een van de dames vroeg of ze en grissini mocht pakken want ze kreeg hoofdpijn van de honger. Certo (zeker), maar je mag ook van het buffet pakken’. ‘Ja maar dan moet je dat even zeggen’, zei ze. ‘Invito a tavola’. Nou dat was gelukkig eenvoudig. Na een toast op de jarige en mijn uitnodiging voor het buffet, zat opeens iedereen met een bordje aan een van de tafels. Aan de grote tafel zaten ook de kampeergasten, onder andere Maaike en Judith. Zij vonden het heerlijk dat ze hun Italiaans konden oefenen. Bij Nando en Margherita waren ze aan het goede adres en het ging hen goed af. Als ik Facebook goed heb kunnen volgen zijn Maaike en Margherita nu vriendinnen. Paolo en mama waren er ook en dat leverde een uitnodiging op voor de volgende dag om wijn te komen proeven met pizza en crostata. Toen al het eten op was en het laatste restje knoflooksaus, waar de paprika in gedoopt kon worden, over de hartige taart was gesmeerd door de Italiaanse vrienden was het tijd voor de heerlijke marsepeintaart van Rosie. Harrie blies de kaarsjes met daarop augurie uit en schonk er een glaasje Bracchetto bij, een feestelijke, rode, licht zoete dessertwijn. Na de koffie ging iedereen huiswaarts en zetten de kinderen en de kampeergasten het feest voort tot in de late uurtjes.

Het was een heerlijk feest, ook mijn jarig lief was zeer tevreden over het inluiden van zijn 60ste levensjaar. Auguri.

Pellegrini.

2010-07-19T13:08:00.001+02:00

Pellegrini (Pelgrims),

Terwijl hier de gasten loom bij het zwembad liggen of zitten te lezen in de schaduw zijn er ook mensen die een ideaal na streven.
Zoals de Franse familie die langs Casa Vecchia loopt op de pelgrimsroute naar Asissi, Vader, moeder en 5 kinderen met twee bepakte ezels. Harrie maakt een praatje met hen en nodigt ze uit voor een verfrissing. Bovendien kunnen ze mooi hun watertanks vullen. De kinderen hebben de leeftijd van 5 tot 14 jaar. We nodigen hen uit aan de grote tafel te gaan zitten. Vader bindt de ezels aan een kersenboom, terwijl aan tafel de vlierbloesem limonade grote aftrek vindt. Wat een lieve beleefde kinderen. Eigenlijk heb ik met hen te doen. Onderweg zijn ze, in de brandende hitte, langs het zwemparadijs gelopen in Acqui Terme, maar zwemmen was er niet bij. Als moeder het sein geeft om te vertrekken, zuchten de kinderen heel zacht, het is zo warm en de weg is nog zo lang. Ik fluister naar moeder of het een goed idee is om de kinderen even te laten zwemmen in ons zwembad. Moeder kijkt bedenkelijk maar de kinderen hebben het toch gehoord en roepen in koor oui oui. Vijf minuten dan zegt moeder streng. De kinderen hebben ongeveer 20 seconden nodig om in het water te komen. Vader en moeder kijken elkaar aan en springen er achteraan. Exact vijf minuten later is het gedaan met de pret. Alle zeven zien ze er weer fris uit. Aankleden en allee, daar gaat de familie weer. Waar zullen ze vandaag overnachten? In een gemeentehuis of een kerk? Ze hebben wel piepkleine tentjes mee, maar dat is veel te warm voor nu.

Wat heerlijke om zulke ontmoetingen te hebben. Wat heerlijk om vijf kinderen zo blij te maken met limonade en vijf minuutjes zwemmen.
Onze dag kan niet meer stuk.

Kijk voor meer info over de bijzonderheden op de site: http://www.grognardo.nl/Franciscus/index.htm

Survival.

2010-06-08T11:11:00.000+02:00

Vaak ben ik met leerlingen van 4 Havo en 5 VWO mee geweest op survivaltocht in de Ardennen. Dat was best pittig. Maar een survival in Italia, dat is pas afzien. De eerste zondag van Juni is in de omgeving van Strevi een slow-food passeggiata (wandeling). Dwars door de wijngaarden van Azienda naar Azienda.
We parkeren onze auto om 12.00 uur, achteraan in rij langs de weg.

We kopen een bonnenkaart met route en we krijgen een zakje om onze nek met hierin een prachtig wijnglas. Het is windstil en zomers warm. Bij het eerste adresje krijgen we anti pasti en ons eerste glaasje chardonay wijn. De wijnboer is zo enthousiast, hij zet de fles bij ons op tafel. Verleidelijk, maar we hebben nog zes adresjes te gaan. Het tweede adres is ook weer zo’n idyllische plek met mooie bloemen en leuke zitjes. In een schuurtje wordt in een houtoven farinata gemaakt. Slow food, het duurt dus even. Farinata is een soort pannenkoek van een beslag van doperwtjes meel en water, gebakken in olijfolie met rozemarijn. Het wordt geserveerd met peper en een stuk smeltende gorgonzola en natuurlijk een glas Barbera wijn. Daarna weer op pad op naar het volgende adres, o wat loop ik te genieten tussen de wijngaarden met aan het begin van iedere rij uitbundig bloeiende rozen. De klaprozen, het koolzaad en de paarse Vogelwikke. Op het volgende adresje doe ik mijn best mijn Italiaans, maar toch wordt er iemand opgetrommeld die Engels spreekt. We krijgen hier vreselijk lekkere hapjes. Terwijl we zitten te eten wordt ons ook nog een chocolade toetje gebracht en een schoteltje crostato (soort vruchtentaart). Daarna worden we begeleid naar een klein schattig wijnkeldertje. De charmante, enthousiaste wijnboer heeft een bijzondere wijn gecreëerd door de Barbera-, Nebbiolo- en de Shiraz druif te mixen. Ook zijn Nebbiolo is verrukkelijk.
En verder gaan we weer met onze overlevingstocht. Het begint voor mij nu een slow passeggiata te worden. De wijn is me goed in de benen gezakt
Als we een aardig eindje de volgende heuvel zijn opgelopen bedenk ik me opeens dat ik mijn wijnglas heb laten staan in het wijnkeldertje. Dat Harrie zijn bonnenkaart kwijt is, is vervelend. Toch doet niemand er moeilijk over, maar om nou zonder wijnglas aan te komen zetten. Dus de heuvel af om het glas op te halen.
Op de volgende Azienda hebben ze gegrild vlees. Er is een meterslange bbq. Het vuur ligt gewoon op de grond en wordt brandend gehouden met grote scheppen gloeiend hout van een vuurberg. Een warme klus. In een emmer met olie citroensap en wijn staat een bezem gemaakt van takken rozemarijn om het vlees te bestrijken.
In Cà du Ruja geef ik het op. Voor mij even geen ravioli. Lief gaat nog steeds door.
We zitten heerlijk en hebben een schitterend uitzicht. Bij Bagnario ga ik weer helemaal los. Gefrituurde groenten, wat een zaligheid. We proeven een 5 jaar oude Passito. Een wijn waardoor Strevi bekend is.
Ons pad vervolgt zich dwars tussen de druivenstruiken naar de top. Daar laat ik me vallen in het pasgemaaide hooi. Het ruikt naar de zomer. Ik krijg nostalgische herinneringen aan de zomers uit mijn jeugd. Dan gaat het bergafwaarts naar het laatste adresje. De live muziek komt ons door de wijngaarden tegemoet. Iets van Simon en Garfunkel. Ik ga nog sentimenteel worden.
We lopen langs een familie. Een van de mannen vraagt wat voor schoenen ik draag. Ik heb ze er op uitgezocht, elegant maar goede stappers. Dat vindt hij ook. ‘Zie je nou’, zegt hij tegen zijn vrouw. Zij kijkt naar haar pijnlijke voeten in haar prachtige met glimmende stenen versierde, hooggehakte sandaaltjes.
De man maakt een gebaar.’Ze komt uit Milaan’, zegt hij en kijkt haar vertederend aan. Ja daar kan zij natuurlijk ook niks aan doen.
Dan stappen we bij Marenco op het erf, genieten van de heerlijke muziek.
Het was een gelukkige dag.

Che un profumo......

2010-05-24T19:41:00.000+02:00

Overal waar je kijkt bloeien de roomwitte en roze acacia’s, che un profumo, ze ruiken heerlijk. Het is een zoete slaapverwekkende geur. Nando en Margherita vertellen, door elkaar heen, hoe je bloemen, voorzien van een beslagje, kunt frituren. Ook kunnen de bloemetjes door de insalata worden gedaan. Een andere struik die volop in bloei staat is de vlier. Ik heb van de schermen een heerlijke siroop gemaakt. Heel eenvoudig en het kost bijna niets.

Je hebt een weckfles of pot nodig van 1,5 liter. Ik ben erg enthousiast over de Italiaanse sterilisatie methode. Potten gewoon goed schoonmaken en omspoelen. Daarna enige dagen laten drogen in de zon. Er mag geen druppeltje meer in zitten. Pluk de vlierbloesemschermen ’s morgens.

Zet ze op hun kop in de pot, steek er schijfjes van een citroen tussen. Goed aandrukken en overgieten met koud water. Laat 24 uur staan op een warme plek. Leeg de pot in een met kaasdoek beklede zeef boven een kom en vang het vocht op. Breng het vocht met 500gram suiker aan de kook. De vloeistof mag niet koken, wel moet alle suiker goed zijn opgelost. Giet de vloeistof in een kan of fles met schroefdeksel en zet hem op de kop weg. Ongeopend is de siroop een jaar houdbaar. Voor een aperitivo doe je een scheut siroop in een glas en doe er droge witte wijn of Prosecco bij. Je kunt er natuurlijk ook gewoon bronwater en ijsblokjes bij doen, voor een verfrissing op een zomermiddag.Ik ga proberen iedere maand een andere siroop te maken van bloemen de op dat moment bloeien.
Vanmiddag heb ik de gasten laten proeven en ze vonden het heerlijk. Als ik zeg dat mijn lief het ook lekker vindt..........

Una giornata particolare

2010-05-19T13:54:00.000+02:00

Ik heb hem zo gemist. De enige die mij van top tot teen kan verwarmen, die me een gelukzalig gevoel geeft. Mijn lief heeft geen probleem met mijn adoratie voor de zon. Eindelijk staat hij weer hoog aan de blauwe lucht te stralen. We staan vroeg op om, na een heerlijk ontbijt buiten, naar de antiekmarkt van Nizza Monferato te gaan. Deze mooi antiekmarkt is iedere derde zondag van de maand.
De weg er naar toe is genieten. We rijden door de, met klaprozen omzoomde, wijngaarden. Met in de verte de sneeuw op de Monviso en het Monte Rosa Massief.

De spulletjes op de vrij grote markt liggen te glinsteren in het zonlicht. We hebben altijd een vast parcours, zodat we ieder onze gang gaan, zonder elkaar kwijt te raken.
Mijn lief is dol op bakken met veel roestige dingen. Spijkers, bouten, moeren? Alsof we, in mijn ogen, daar niet een zolder vol van hebben. Maar ja, natuurlijk niet net die ene of ‘je kunt het nooit weten’ bout.

Ik ben dol op rieten manden. Voor een paar euro vind ik een mooi exemplaar. Als ik zo’n mand beet pak, dan voel ik of zo’n mandje een leuke geschiedenis heeft of niet. Voelt de mand goed, dan neem ik hem. Zo loop ik dan te mijmeren over wat er allemaal in heeft gezeten en wie hem gedragen heeft. Altijd als ik met een mand loop, word ik aan gesproken door oudere mensen. Of ik paddenstoelen ga zoeken of ik niet te veel voor die mand heb betaald. Zouden zij ook iets met manden hebben?
Ook ben ik altijd geobsedeerd door poppen. Meestal staan of liggen ze in groepjes bij elkaar.In mijn fantasie zie ik ze tegen elkaar opmerkingen maken over de mensen die voorbij lopen.
Lief is zielsgelukkig met een koperen kraan van twee vijftig en ik dus met mijn mandje.
Ik zie hem kijken naar mijn, toch wel oude gehavende mand, met een blik vol afgrijzen. Gelukkig zegt hij niks.
Om half een drinken we, in het snoezige winkelstraatje van Nizza Monferato, een glas wijn en krijgen er, zoals dat de gewoonte is in Noord Italië, een schaal heerlijke hapjes bij.
’s Middags maken we nog één keer een rondje over de markt, je weet maar nooit.
Als je dan nog iets wilt kopen wordt het lastiger. Of kooplui laten hun spulletjes onbemand achter om te gaan lunchen, of ze liggen te slapen achter hun kraam. Wakker maken is geen optie.
In de namiddag rijden we naar collega-vrienden waar we gezellig gaan eten.
Het was een heerlijke dag.

Eruzione vulcanica

2010-04-23T14:57:00.000+02:00

Een vulkaanuitbarsting, un eruzione vulcanica is niet meteen nieuws waar wij hier op de berg van wakker liggen. Zeg maar het is ver van ons bed nieuws. Totdat maandagmiddag de telefoon gaat. Onze vriendin Gretha en dochter Marieke uit Nederland zijn in Rome gestrand. Er gaan in verband met de vulkaanuitbarsting geen vliegtuigen meer en internationale treinen kunnen de toeloop ook niet meer aan.
Zo komt het dat Harrie ’s avonds de dames ophaalt van het station in Visone (10 minuutjes bij ons vandaan). Onverwachte gezelligheid. Voor de volgende dagen is vliegen geen optie. De dames zullen in ieder geval nog een dag en een nachtje blijven en daar kunnen ze zich dan het beste aan overgeven en genieten van het moment. Dat deden ze dan ook. Languit in de zon met een boek.
‘Hoe lang willen jullie hier eigenlijk blijven wonen?’, vraagt Marieke tijdens het eten. Nu houden we er niet zo van om zo ver vooruit te kijken, we leven bij de dag. Tegelijkertijd moeten we alle twee aan la marmista denken, het marmerboertje waar we granieten platen hebben laten maken voor een kastje in La Rosa en een voor onder onze eigen veranda. Het marmerboertje een 90- mannetje met een van een krant gevouwen mutsje op zijn hoofd. Hij loopt stijf en krom van de rugpijn. Trouwens de jongedame 60+ op het kantoor is zijn minnares volgens buurman Gino, geweldig. Harrie maakt een opmerking tegen het mannetje over het toch wel erg zware werk. ‘Dan had ik maar horlogemaker moeten worden’, zegt hij droog.
Als we de loodzware platen komen halen en Harrie wil helpen, roept hij zijn 70+ knecht om te helpen en samen sjouwen zij de platen in onze auto.
Nou en daarom denken wij dat het hier nog lang aan kan. Het buiten werk is zwaar en wij lopen af en toe ook met stijve rug en stramme spieren. Nou en? Als je maar lol hebt en als je maar geniet. Dat doen we! Gretha en Marieke hebben er een dagje wat van mee kunnen pikken.
Gister heeft de trein hen weer veilig naar Nederland gebracht.

Al mare

2010-04-08T10:38:00.002+02:00

‘Ga je mee naar zee”, vraagt vriendin. Ongeacht wat ze wil doen aan zee, voor een uitstapje ben ik altijd te porren. Ze wil naar een grote kwekerij voor plantjes. Voor olijfolie wil ze naar een ambachtelijk boertje.
Bij de kweker ben ik twee jaar geleden ook met haar geweest. Je komt er niet zomaar binnen.
Je moet de baas kennen en vrienden zijn van…. De baas is er niet en we worden dan ook weggestuurd door een strenge juffrouw. We krijgen nog net het telefoonnummer van de baas.
Op een terrasje met een cappuccino, in het zonnetje, belt vriendin de baas en in rap Italiaans, o kon ik het maar zo, legt ze uit wat we willen. Geen probleem, over een half uurtje is hij er.
Eenmaal binnen in de enorme kwekerij, waar ook de potjes lavendel worden gestikkerd voor Nederland (3 voor 5 euro), is het genieten van alle mooie kleurige plantjes, netjes gerangschikt buiten in de bedden of al op rekken of in de tunnel kassen. Om hebberig van te worden.
De baas maakt met ons een rondje en noteert de wensen. Lavendel, rozemarijn, bieslook, aubretia’s, lobelia’s, Spaanse Margrietjes, petunia’s en nog iets waar ik de naam vergeten ben. Aan het eind van de middag kunnen we alles ophalen.
Dan vervolgt vriendin de auto behendig door de bergen op zoek naar de olijfboer. Het prettige van op stap met haar is dat ik nooit hoef na te denken. Rijden we goed of niet, zij weet gewoon de weg en soms ook weer niet. We stoppen bij Colletta di Castelbianco, een gerestaureerde borgo met appartementen, zwembad en een restaurant. Een eldorado voor wandelaars. Het zit er heerlijk, glaasje witte wijn en verrukkelijke lunch. De lasagne met artisjokken is erg bijzonder. Ergens speelt iemand op een gitaar. Een heel mediterrane sfeer.
Dan vervolgen we de route op zoek naar de olijfboer. Net als ik er een hard hoofd in heb, ooit nog met olijfolie naar huis te gaan, roept vriendin: ‘gevonden’. Zijn huisje ligt idyllisch verscholen tussen de olijfbomen. In zijn keldertje staan vier grote vaten met goudgele olijfolie. De mensen weten hem toch wel te vinden, hij vertelt dat hij eind juni geen druppel meer heeft.
Wij zijn dan ook erg blij dat we de hand weten te leggen op een paar kannen van de allerbeste olijfolie van Liguria. Olie waarmee we straks weer de gerechten, die we voor de gasten bereiden, rijkelijk zullen besprenkelen. We krijgen nog heel lief een klein Coca Cola flesje olie mee om eens weg te geven. Een mooi gebaar, net zoiets als brood delen.
Bij de kweker staat de bestelling al op karren klaar. In het kantoor van de baas wordt alles uitgerekend op een kladje en het geld verdwijnt in de portemonnee van de baas. Daar houd ik van. Het is een heel gepuzzel om alle plantjes in de auto te krijgen. Met mijn voeten tussen de lavendel gestoken, o wat ruikt dat lekker, gaat het lukken.
Het was heerlijk en gezellig zo’n ‘dag aan zee’.

Pasqua

2010-04-04T21:19:00.000+02:00

Het hout is op en de kou nog niet! Dachten we ruimschoots de winter te kunnen halen met de voorraad.Dat lukte ook. Maar op dit moment is het vooral ’s avonds erg kil, een warme haard is dan toch heel behaaglijk. Voor de tweede keer laten we het houtboertje een voorraad hout uitladen op de oprit. Hij komt heel laat, net als we zitten te eten. ’s Nachts word ik wakker van de regen. Het hout…!!! Even denk ik dat mijn lief, op mijn verschrikte uitroep ‘regen’, er uit gaat en plastic over het hout gooit. Maar hij murmelt wat en kruipt extra dicht tegen me aan. Ik snap dat! Zo ben ik dan ook wel weer.
De volgende morgen gaat hij dapper in de stromende regen de houtstapel op het droge brengen. Aan het paasontbijt memoreren we dat we in ons vorig leven alleen maar een zwengel aan de cv knop hoefden te geven……
Ik bak een torta alle nocciole om mee te nemen naar Elio en Cici, onze lieve, gastvrije onbaatzuchtige, vrienden, bij wie we gaan lunchen.
De tafel in de woonkamer is sfeervol gedekt voor 12 personen. De aperitivo is in de grote keuken, waar een houtvuur brandt. Rond het vuur drinken we rose spumante Brut. Rosella heeft voor deze gelegenheid haar mooie, dunne glaasjes mee gebracht. Ze vertelt dat ze deze glaasje voor haar eerst communie heeft gekregen. Wat krijgen meisjes tegenwoordig voor hun eerst communie? Vast geen mooie wijnglaasjes.
We knabbelen op grissini, omwikkeld met prosciutto en smeren kruidige kaas op lekkere foccacia.
Aan tafel worden de schalen met anti pasti doorgegeven. Als het daarna zou zijn afgelopen zou ik het prima vinden. Maar dat is niet zo, er komt nog meer. Er is in vele gerechten spinazie verwerkt.. denk ik. Maar dat blijkt niet zo te zijn. Er zijn manden vol blaadjes uit het veld geplukt, boordevol ijzer en vitamines. Blaadjes van de papaver, van de paardenbloem en van een heleboel planten die ik niet zou herkennen. Je kunt van al die blaadjes ook heerlijk insalata maken. Alleen een beetje olie en azijn erover, meer is niet nodig. Het blad heeft van zichzelf al zoveel smaak. Je kunt de sla nog wat opfleuren met de lichtgele bloemetjes van de wilde primula, die hier ook overal groeit en bloeit. In de pasteitjes zijn morieljes verwerkt. De enige paddenstoel die op dit moment te vinden is.
Ik word altijd zo blij als ik gerechten eet waarvoor de ingrediënten in de natuur bij elkaar zijn gescharreld, dat mensen daar lichamelijk moeite voor hebben gedaan om juist die lekkere blaadjes en paddenstoelen te zoeken. Denk dan beschaamd dat ik nog steeds niet zo back to basic ben dat ik dat ook allemaal kan vinden en kan herkennen.
Het leuke van de middag is, ik schreef dit vast al eerder, dat het zo ongedwongen is.
Halverwege de lunch gaat de tussendeur in de keuken open en komt de hele familie van Elio binnen. Zij wonen ook in het huis. De kleinkinderen van zijn zus komen hun mega paasei halen. Dat wil zeggen dat het meisje het paasei stuk mag slaan. Zij doet dit met verve. In het paasei zit een cadeau, een tafeltennissetje, om even aan te geven hoe groot het ei is. Als de buit binnen is vertrekt ze weer. De zwager van Elio, de vinoloog, komt binnen met een fles amarenen wijn, die we even moeten proeven. Hij komt er ook even gezellig bij zitten.
Hij legt uit dat het proces hetzelfde is al wijn maken van druiven. De pitten van de amarenen worden gekraakt en ook gebruikt voor de smaak. Een heerlijk fruitige naar kers smakende wijn. Lekker bij een nagerecht.
Terwijl ik met Maryse aan het uitbuiken ben voor het haardvuur begint ze over de merenda van morgenmiddag in pro Loco. Ze vertelt wat er allemaal op het menu staat.

Ik wil er even niet aan denken…………..

Chemins d’Assise

2010-03-29T09:21:00.002+02:00

Vorig voorjaar ontdekten we tijdens onze wandelingen steeds stickers met een hoofdletter T op palen en bomen.

Telecom dachten we, na de vele Telecom problemen. Drie verzopen katjes, die bij ons aanklopten voor een kopje thee en om tevens te schuilen voor de regen vorig jaar april, hielpen ons uit de droom. Het was de aanduiding van de pelgrimsroute naar Assisi. Het witte duifje bovenop de T wees naar links, rechts of rechtdoor. De T was niet de T van Telecom, maar een Tau teken, het teken van Franciscus van Assisi om de zegen en vrede door te geven.
We gingen eens op onderzoek en ontdekten dat de route een vreselijke omweg maakte van 3 km en daarbij een afstand aflegde van 300 meter.
Dus zocht lief contact met de Franse organisatie via http://chemins.assise.free.fr/ toeval wilde dat de mannen dit voorjaar de route na wilden gaan ‘lopen’.
Vanaf dat moment heb ik schijnbaar niet meer goed opgelet. Maandagavond rond zessen vroeg lief of kamer en badkamer in orde waren voor de mannen. Oeps. Aan de slag dus.

Natuurlijk had ik ook geen rekening gehouden met mee eten van de mannen.
Dat probleem loste zich vanzelf op. Ze hadden een tas boodschappen mee. Zo kon het gebeuren dat lief met de ene man gebogen zat over wandelkaarten en Google Earth, terwijl ik de andere assisteerde bij het koken van een heerlijke maal in mijn eigen keuken.
Een uur later zaten we genoeglijk te praten (Engels/ Frans/ Italiaans door elkaar) en te eten. Heel bijzonder van die onverwachte ontmoetingen en gesprekken.
De volgende ochtend na ons gezamenlijk ontbijt vertrok lief met de mannen om de knelpunten in de route te bekijken. Aan ons nu de opdracht de route aan te passen en te voorzien van de juiste bordjes.
Het begint bij mij te kriebelen. Het lijkt me geweldig om naar Assisi te lopen.
Vooralsnog kunnen wij en natuurlijk ook onze wandelgasten stukjes van de route lopen.
Een begin kan altijd gemaakt worden……

Festa delle Donne.

2010-03-07T20:09:00.001+01:00

Gister hebben we heerlijk buiten geluncht. Daarna de ligstoelen in de goede stand voor een dutje in de zon, o wat een heerlijkheid.
Vandaag was het dan ook schrikken toen we bij het opstaan werden verrast met een pak verse sneeuw. Harrie zag het niet zitten om met de auto naar het dorp te rijden. Na een peptalk van mijn kant heeft hij de auto toch maar uitgegraven.
Acht maart is het vrouwendag, Festa delle donne. Vandaag werd deze dag alvast gevierd in Pro Loco.

Festa delle Donne, een dag waarop alle vrouwen centraal staan, vriendinnen, collega’s, zussen, vieren met elkaar deze feestdag.
Vrouwen geven elkaar deze dag bosjes mimosa als symbool voor hun platonische liefde.
Dit gebruik stamt uit 1946. De Unione Donne Italiane zocht voor de eerste 8 Maart na de oorlog een bloem om de vrouw te symboliseren. Dat was niet zo moeilijk want de mimosa bloeide volop. Bovendien staat geel symbool voor de vitaliteit en vreugde die deze ene dag met zich mee brengt.

Ik was uitgenodigd om deze dag te vieren in onze dorps Pro Loco met een lunch. Met twintig vrouwen schoven we aan een, prachtig met mimosa versierde, tafel. Maar niet voordat iedereen elkaar uitbundig had gezoend, geknuffeld en tanti auguri had gewenst.
Het houtvuur brandde lekker en Nando deelde kleine boeketje mimosa uit. Voor mij had hij er ook nog een orchidee bij. Heel lief natuurlijk, maar ik kreeg het wel heel warm, pffff.
In de keuken was een hele club mannen druk in de weer met het bereiden van het eten. Nu moet ik eerlijkheidshalve wel zeggen dat er af en toe aan tafel gevraagd werd: ‘Wie heeft dit gemaakt?’ dan bleek Rosie de saus te hebben gemaakt en Cici de vlees/groentetaart. Maar dat mocht de pret niet drukken. De mannen in de keuken waren heel druk. Mijn lief zat zoals gewoonlijk in de bediening.
Op het moment dat ik dit schrijf is het bijna half acht en ik hoef vanavond helemaal niets meer te eten. Voor iedereen die het leuk vindt:
Antipasti: fritata, vlees/groentetaart, peperoni met ansjovis, kaas gerold in prosciutto.
Primi: tortelini gevuld met spinazie, daar over een notensaus.
Secundi: plakken verrukkelijk vlees met uien en doperwtjes.
Dolci: geitenkaas met mostarda, pudding met karamelsaus, taart.
Op de lange tafel stond voldoende wijn en water. Na het eten, bij de koffie kwamen de zelf gestookte grappa’s en andere likeuren op tafel. Het meest bijzonder vond ik de Amaretto van Rosie. Ze had appelpitten getrokken in alcohol en siroop. Werkelijk een heerlijk drankje. Het percentage alcohol was onduidelijk, ik heb ook maar een heel klein beetje genomen. Rosie was op vakantie geweest naar de Dominicaanse republiek en daar had ze een ander heerlijk drankje leren maken. Amaretto, sinaasappelsap en rum en ijsblokjes. Deze aperitivo heette daar sex on the beach, vertelde ze heel trots. De meeste vrouwen wisten dus niet wat beach was.
Sex sulla spiagga. Aan de gezichten te zien vonden ze dat maar niets, het drankje wel.
Als er iets te vieren valt dan houdt Rosie’s man Renzo altijd een poëtische toespraak. Vorig jaar begon hij met: ‘Waar zouden we zijn zonder de vrouw?’
Riep een andere man : ‘In Paradiso’.
Ook dit jaar had hij weer zijn toespraak. Maar iedereen moest commentaar leveren, de vrouwen, de mannen. Het werd een beetje moeilijk voor mij om dat alles te volgen.
Ik heb een heerlijke middag gehad. Het was onderdompeling in een warm bad van vriendschap, van een gevoel er bij te horen. Staat vrouwendag in Nederland in het teken van emancipatie en feminisme, hier is het gewoon lief zijn voor je vriendinnen en andere vrouwen die je kent. Dat de mannen ons dan een middagje in de watten leggen is mooi meegenomen.
Voor mijn dochters, vriendinnen, (schoon)zussen en alle andere vrouwen die ik ken in Nederland, voor morgen wens ik jullie tanti auguri,
Liefs Martje

La Primavera 1

2010-02-26T15:50:00.001+01:00

Met een lijstje en afgepast geld in de portemonnee begeven wij ons naar Ikea in Genova.
Niet dat ik nou zo Ikea ben, maar voor sommige dingen is het een handige winkel. Nu moet je bij deze winkel, waar het allemaal ‘niets’ kost, er om denken dat je niet allerlei nutteloze, maar o zo handige dingen, in je karretje gooit. Want dan kom je bij de kassa bedrogen uit. Vandaar mijn lijstje en afgepast geld.

We gaan dit keer niet over de tolweg, maar we nemen een stukje van het parcours van de Primavera (lente) wielerklassieker Milano- San Remo. Vanuit Ovada, ongeveer halverwege de route, nemen we de rustige secundaire Apennijnenweg, de S456. We komen langs hoog op de heuvel gelegen stadjes. Wachttorens bewijzen dat de pas in de Middeleeuwen een strategische doorgang vormde tussen de Povlakte en de kust bij Genova.
Campo Ligure is een mooi Middeleeuws dorpje. Na een korte tunnel, kom je boven op de Passo del Turchino en heb je een mooi uitzicht op de Golf van Genova.
In Voltri staan we opeens bij de Middellandse zee. De Giro slaat rechtsaf via de, bloemenriviera, naar San Remo. Voor de gasten hebben we natuurlijk een beschrijving van de gehele route.
Wij slaan links af naar Ikea. De verleidingen zijn groot. Gelukkig kom ik bij de kassa precies uit met mijn budget.

Terug in de auto tel ik het losse geld. Net genoeg om mijn lief op een glaasje witte wijn te trakteren.
Daar zitten we dan, op een gewone doordeweekse dag, op een mediterraan terras aan de Middellandse zee, in het zonnetje, met een heerlijk glaasje witte wijn.
Kijk en daar word ik nou zo blij van. Blijer dan van een kar vol spullen bij Ikea.

Barcelona

2010-02-17T15:06:00.005+01:00

Precies een week geleden had ik met dochter afgesproken in Barcelona. Ik laat mij dat heerlijk aanleunen, want zij regelt altijd alles tot in de puntjes.
Ik vind het echt een wonder dat je via internet kunt inchecken en dat je dan met je handbagage een half uur van tevoren bij de gate op Malpensa ( Milaan) moet zijn. Een uur en een kwartier later sta je op Spaanse bodem.
Als ook dochter, vanaf Schiphol, is gearriveerd brengt de bus ons in een kwartier naar Catalunya en graaien we in onze tassen op zoek naar Zonnebril. Zoveel zonlicht zijn we niet meer gewend de laatste tijd.
De gevels en de kale Platanen steken prachtig af tegen de blauwe lucht. Ik heb nog geitenwollen sokken aan, een beetje te warm. We brengen onze koffertjes naar het hotel op loopafstand van Catalunya. De mooie receptionist gluurt naar dochter. Hij vraagt of we alle twee een pasje willen om binnen te komen.’Nee, eentje is genoeg’, zeg ik,’mijn dochter mag toch niet zonder mij op stap’. Hij rood, dochter: ‘maham!’. Wat ben ik soms ook een bitch.

Drie dagen lang genieten we met volle teugen van de mooie, gezellige, bruisende, dynamische, inspirerende stad en elkaars gezelschap. We lopen heel wat af, van de Sagrada Familia naar Parc Guell, waar we op Gaudí’s mooie mozaïek bankjes luisteren naar gitaarmuziek, genieten van het zonnetje en kijken naar de mensen. Van daar lopen we door de, niet zo bekende, wijk Gràcia en lunchen we op een leuk pleintje bij Café del Sol. In het boekje ‘100% Barcelona’ staan tal van deze wandelingen. We doen ze allemaal deze drie dagen.
We vinden in de wijk El Gotico een heel leuk Tapas restaurant Bilbao Berria. Op de bar staan heel veel schalen met verrukkelijke tapas. In ieder hapje staat een prikker. Je pakt zoveel en zo vaak als je wilt, na afloop worden de prikkertjes geteld x €1.60.
Als je denkt dat wij ’s avonds doodmoe in ons bed rollen, dan heb je het mis. Dochter en ik hebben een scrabbleverslaving. Dus wordt er eerst nog een potje gescrabbeld. In plaats van een extra trui heb ik namelijk, als verrassing, het spel in mijn koffertje gestopt!

We vragen ons af wat Barcelona geweest zou zijn zonder Gaudí, Picaso en Miró?
Verder constateren we dat de cappuccino in Spanje het niet haalt bij de Italiaanse en een keer zo duur is, dat de mensen niet zo vriendelijk en relaxt zijn als in Italië, dat we de Italiaanse taal mooier vinden dan Spaans en dat we toch veel van Barcelona houden, dat dan wel..
Veel te snel komt er een eind aan ons uitstapje, nemen we weer afscheid op het vliegveld.

Stiekem hoop ik dat het op Casa Vecchia warm water heeft geregend, zodat alle sneeuw is verdwenen als ik thuis kom. Helaas er ligt nog steeds zo’n 40 cm.
Mijn lief is weer heel erg blij dat ik thuis ben. In je eentje is het heel erg eenzaam op de berg.
Vandaag sneeuwt het en cocoonen we samen verder tot het lente wordt.

Torta alle nocciole

2010-02-06T15:09:00.002+01:00

Op een feestje ontmoetten we de nederlandse Catharina en haar italiaanse Piero.
We moesten allemaal iets lekker meenemen voor het hapjes buffet. Heette dat veertig jaar geleden niet een amerikaanse fuif? Nou dit was een nieuwjaarsfeestje.
Catharina had al meteen mijn hart gestolen, omdat ze een grote pan boerenkool had meegenomen en er terplekke lekkere worst bij braadde. Boerenkool, hier verlangde ik al vier winters naar.
Piero scoorde in de eerste instantie omdat hij me begroette als Bionda, blonde. Ik werd er helemaal warm van. Ik blond? De volgende morgen stond ik voor de spiegel en dacht: ‘Ja zo kun je het ook bekijken’. Ik weet zeker dat Nederlandse vriend C. D. gezegd zou hebben: ‘Mart je begint grijze lokken te krijgen…….’.
Piero was niet alleen complimenteus, hij had ook nog eens een verrukkelijke notentaart gemaakt, naar Piëmontees recept.
Afgelopen week heb ik de taart ook gemaakt. Ik moet zeggen super eenvoudig, maar zoooo lekker. Ik wil dan ook graag het recept, met goed vinden van Piero, delen.

Oven voorverwarmen op 180 graden.
Ingrediënten:
250 gram geroosterde hazelnoten
( ik had super handig een zakje kant en klare gemalen noten 200 gram, dan ook 200gram suiker)
250 gram suiker
3 eieren gesplitst
1 eetlepel bloem
Eventueel een half glaasje Marsala of andere likeur.

Hazelnoten roosteren en fijn hakken
Suiker mengen met eidooiers tot suiker is opgelost.
Daarna gehakte hazelnoten en bloem er door roeren.
Eiwitten stijf kloppen
Door het notenmengsel spatelen.
Doe alles in een beboterde springvorm ( 24 cm)
Zet 25 minuten in de oven ( controleer of de taart gaar is met een prikker)

Ben je nieuwsgierig geworden naar Catharina en Piero?
Ze verzorgen bij je thuis (minimaal 10 personen) een Piëmontees avondje met passende wijnen en gerechten. Ze doen deze avondjes niet alleen in Italië, maar ook in Nederland.
Zie voor informatie en beschikbaarheid op; www.ontmoetingmetitalie.nl

La patente di guida

2010-02-02T20:36:00.003+01:00

Over drie weken is Harrie zijn rijbewijs verlopen. Danillo van de UPA zegt dat er een sticker op kan worden geplakt en dan is het weer vijf jaar geldig. Toch maar even navraag gedaan bij het Nederlands Consulaat in Milano. Zij adviseren een Italiaans rijbewijs.
Om te beginnen met de ‘procedure nieuw rijbewijs’ moeten de ogen worden getest op vrijdagavond om 19.00 uur.
Het is erg druk in het piepkleine kantoortje van de UPA. Buiten staat een man te roken.
Het is de dokter, blijkt later. Klokslag zeven stapt hij binnen. Het lijkt alsof we een voorkeursbehandeling krijgen, want we zijn zo aan de beurt. Mijn lief herkent met een hand voor het ene oog de a,o en de g en met het andere oog is ook niks mis. Stempel: goedgekeurd.
En nu? ‘Het rijbewijs moet worden vertaald’, zegt Danillo. Dat kost ongeveer €150,-. Nou, veel tekst staat er niet op.‘Je mag het ook zelf doen’, zegt hij. ‘Ja, maar ik ben toch geen beëdigd vertaler?’ ‘Mwah’ en een handgebaartje. Goed ik vertaal het zelf!
Op de vertaling moet een stempel komen van il tribunale.
Dus maakt Harrie thuis een scan van de voor- en achterkant van het rijbewijs. Ik vertaal alles wat er maar te vertalen valt. Harrie maakt er echt een plaatje van met rode en groene lijnen.
Daar houden ze hier van.
Dus vanochtend op naar il tribunale. De meneer is erg onder de indruk. Ik moet zeggen het ziet er ook erg officieel uit. ‘Wie heeft de vertaling gedaan’,vraagt hij. ‘Noi’, zeg ik, wij.
‘U, zeker mevrouw?’. Hoe weet hij dat?
We moeten una marca da bollo voor €3.54 bij la Tabaccheria aan de overkant. Een soort waardezegel, die je in allerlei bedragen kunt kopen. Het is maar net waar ze voor zijn.
Ondertussen heeft de meneer van il tribunale een prachtig officieel document gemaakt, waar in staat dat voor de rechtbank is verschenen……,ikke dus en dat door mij is vertaald……
Als ik pas in Italië zou wonen, zou ik het Spaans benauwd hebben gekregen.
Maar ik weet beter.
Als het document er maar mooi uitziet, genoeg stempels, nietjes en handtekeningen heeft, is het helemaal goed. Dat heeft het, 4 stempels, gemaakt met verschillende inktkussentjes, twee handtekeningen en 5 nietjes. Op de UPA glimmen ze helemaal van het resultaat.
Maar we zijn er nog niet. Nu nog de residentie verklaring en de codice fiscale. Weer naar huis. Is het niet de goede residentie verklaring. Maar als we ergens een handtekening zetten dat de dagtekening ook de datum is dat we hier definitief kwamen wonen, is het goed. Nou die twee dagen……durven wel te gokken.
Nu zijn alle papieren en het oude rijbewijs in handen van Danillo. De man die vorig jaar er zestig dagen over deed om onze auto in te voeren. Het rijbewijs heeft ons tot nu toe tien uur gekost. Er mag ook wel eens iets voorspoedig gaan.
We hebben het natuurlijk nog niet………………………….

Fare sci di fondo

2010-01-27T16:44:00.003+01:00

Geen mooie loipes voor ons. Toch kunnen wij het niet laten om op deze prachtige, zonnige dag de langlaufski’s onder te klikken en een mooi tochtje te maken door het bos.
Het is heerlijk je longen optimaal vol te zuigen met de frisse, pittige lucht.
Er worden ook heel wat, anders slapende, spieren wakker getrokken.
De ijskristallen aan de takjes van de bomen fonkelen in de zon, het geluid van de ski’s door de sneeuw. Kleine glooiinkjes pakken we soepeltjes. Een heuvel op is geen probleem.
Tot we bij een smal, stijl, onregelmatig pad komen en naar beneden moeten.
Dan zijn langlaufski’s toch wel erg smal en moeilijk stuurbaar vanwege de losse achterkant.
Mijn lief , tien keer zo sterk in zijn mooie gespierde benen dan ik, zoeft onbesuisd naar beneden. Ik heb geen kracht genoeg in mijn benen om mijn smalle latten op de onregelmatige sneeuw in bedwang te houden en ga twee keer onderuit.
Toch ben ik door deze valpartijen niet uit mijn humeur te krijgen, want ik heb een verrukkelijke middag.

Il legno

2010-01-23T11:27:00.006+01:00

We hebben twee en een halve winter gestookt van ons eigen hout. Er moesten, toen we het huis pas hadden gekocht, heel wat bomen worden omgezaagd om een beetje ruimte te maken.
Zieke bomen moesten worden omgezaagd. Nu liggen er in het bos nog wel wat bomen om, die nog in stukken kunnen worden gezaagd.
Helaas liggen die nu onder de sneeuw.
In de zomer zie je door alle begroeiing, letterlijk, door de bomen het bos niet meer.
In de winter des te beter. Je ziet dan ook dat er maar weinig dikke stammen staan en heel veel jonge boompjes, die door de dichte bebossing nauwelijks groeien.
Paolo, onze vriend de wijnboer heeft aangeboden om ons te helpen met het uitdunnen van het bos waardoor de overblijvende bomen weer beter kunnen groeien. Moet wel eerst de sneeuw weer zijn verdwenen.
De afgelopen weken zagen we onze houtstapel steeds minder worden en kwam het moment dat we ons eerste hout moesten gaan kopen. Er is dan altijd wel iemand die een vriend heeft die……we dachten laten we maar op tijd beginnen met bellen. We hadden uitgerekend dat we na het telefoontje toch zeker nog vier dagen konden stoken.
Soms zitten dingen mee. Ik belde in de namiddag en ’s avonds werd het hout al gebracht.
Zeven quintali. In Nederland hadden we het altijd over een kubieke meter. Hier rekenen ze in quintale. Een quintale is 100kg. Precies 20 volle kruiwagens leverde een prachtige houtstapel op.
Kijk en daar word ik nu weer helemaal blij van. Blij als ik er langsloop en al die mooie gestapelde stammetjes zie, blij bij de gedachte dat we hiermee het eind van de winter wel zullen halen, blij dat als de stapel op is, de winter voorbij is. Maar heel erg blij dat we het de komende tijd weer lekker warm zullen hebben.

Genova

2010-01-20T12:38:00.004+01:00

We vinden het tijd worden om onze berg en het winterlandschap voor een dagje te verlaten en besluiten tot het maken van een personeelsuitstapje naar Genova. Er zit tenslotte nog wat in het daarvoor bestemde ‘potje’.
We staan vroeg op. Oh wat erg. We lopen over de keiharde, bevroren sneeuw naar de auto, hebben ‘bevroren’ handen als we eindelijk iets door de ramen kunnen zien, maar dan hebben we ook wat. Op dat moment komt de zon roodgloeiend over de heuvel en doet de berijpte bomen en struiken glinsteren. Oh wat mooi ,waarom staan we niet iedere ochtend zo vroeg op? We gaan met de trein en zetten de auto in Visone. De kaartjesautomaat op het station is al drie jaar kapot. We kopen handgeschreven kaartjes bij de conducteur, want de tabaccheria, waar je normaal kaartjes kunt kopen is wegen vakantie gesloten.
Na Ovada ligt er steeds minder sneeuw. In Genova lijkt het wel Mei. De zon schijnt, de lucht is blauw, de Middellandse zee ligt rimpelloos, azzurro te schitteren. Ik weet niet hoe gauw ik mijn handschoenen weg moet stoppen, te belachelijk voor woorden om hier met handschoenen te lopen, terwijl de terrasjes vol zitten. Dat alles slechts 50 km van huis.
We hebben deze dag Musei di Strada Nuova (Via Garibaldi) op het programma staan, een Unesco erfgoed. Palazzo Bianca, Palazzo Rosso e Palazzo Tursi. We kopen een combinatiekaartje voor de drie musea. Wat een enorme verzameling schilderijen uit de 15e- 19e eeuw, van Renaissance tot en met Barok. Het is verrassend om zoveel werk van Nederlandse en Vlaamse schilders tegen te komen, zoals van Van Dyck, Rubens, Jan Steen, Van Eyk. Daarnaast natuurlijk heel veel Italiaanse schilders zoals o.a. Veronese, Strozzi, Caravaggio, De Ferrari en Murillo.
Op het dak van Pallazo Rosso hebben we een schitterend uitzicht over de stad, die met haar gekleurde gebouwen als een amfitheater aan de Middellandse zee ligt, met ervoor het toneel met de luxe jachten, cruiseschepen, vrachtboten en vissersboten.
Vol van alle indrukken strijken we neer op een terrasje aan de oude haven en genieten in het zonnetje van een eenvoudige, maar heerlijke lunch.
Door de kleine smalle donkere straatjes wandelen we na de lunch, tegen vieren, weer richting het station.
In de trein vallen we alle twee in slaap. De grote stad……we zijn het niet meer gewend.
Als we wakker worden zijn we het sneeuwlandschap weer in gereden. Op Casa Vecchia is de sneeuw nog steeds bevroren en hard. Had ik op een warm wondertje gehoopt?

Limone

2010-01-10T18:56:00.004+01:00

Op het Festa della Befana komen we Paolo tegen. De wijnboer uit Morsasco. in September hebben we hem geholpen met de druivenpluk. Hij is een beetje verongelijkt dat we hem en zijn mama nog niet een Buon Anno zijn komen wensen. Daar kunnen we snel iets aan doen en twee dagen later kloppen we aan bij Cascina Rocca.
Meestal zitten we in de keuken, maar dit keer in de mooie kamer. Ik moet in de lekker poltrone zitten, de rest op een eetkamer stoel. Het zit een beetje raar, ik laag, de rest hoog. De gezelligheid is er niet minder om. Ze hebben altijd van alles te vertellen en met name mama is zeer geinteresseerd in het leven in Nederland. Zij is een van de weinige Italiaanse mensen bij wie ik me heel erg op mijn gemak voel, waardoor ik ook meer Italiaans durf te praten dan anders.
Als we weer weg gaan , moeten we, zoals altijd, even bij de citroenbomen kijken.
Deze twee bomen worden gekoesterd en verwend. Ik denk zelfs dat er tegen gepraat wordt. Ze tieren namelijk weelderig. De takken buigen door van de citroenen. In September waren ze nog groen en nu zijn ze geel. De bomen staan op de veranda. De veranda is afgeschermd met plastic. Citroenbomen moeten overwinteren op een lichte plaats bij een temperatuur van 8 graden. Als het vriest wordt er een vuurkorf gestookt. De bomen krijgen regelmatig wat water en eens in de veertien dagen speciale citroenmest.
Sinds de zomer heb ik ook een citroenboom. Er hangt een citroen aan. Die laat ik dan ook mooi hangen. Verder luister ik goed naar de experts en ja hoor, er zit nu op dit moment bloesem aan en hele kleine nieuwe citroentjes. Misschien kan ik ze deze zomer gebruiken om mijn eigen Limoncello van te maken.
Na vele uitroepen te hebben geslaakt, vragen te hebben gesteld, want dat hoort, krijg ik drie mooie, gele, biologische citroenen mee naar huis.
Dat ik die citroenen niet kan gebruiken om over de vis te druppelen of als garneringschijfje snap ik maar al te goed. Er komt namelijk een volgende keer waarop mama gaat vragen wat ik met de citoenen heb gedaan. Dan moet ik toch een beetje uit de hoek komen.
Vanmorgen vond ik een recept in het ontzettend leuke boekje Artacucina, een kijkje in de keuken van galerie Artacasa, met daarin recepten van kunstenaars, geilustreerd met een kunstwerk.
Citroentaart met drie citroenen.

Voor het deeg: 100 gram bloem- 75 gram boter- 100 gram witte basterdsuiker- 2 eetlepels water.

Voor de vulling: 4 eieren- 100 gram suiker- 150 ml room- geraspte schil (zest) van 3citroenen en het sap van diezelfde citroenen, 50 gram gesmolten boter.

Kneed met de ingredienten voor het deeg een mooie soepele deegbal.
Rol op een goed bebloemd werkblad (o wat ben ik blij met mijn marmeren werkblad) de deegbal uit tot een mooie ronde lap en bekleed er een licht beboterde lage vorm mee.
Zet een half uurtje in de ijskast.
Verwarm de oven voor op 180 graden.
Doe de eieren, suiker, room, citroenzest en citroensap in een kom en klop het schuimig. Voeg de zachte boter toe en klop nogmaals goed door..
Giet het mengsel over het deeg.
Zet in de oven en bak 30-40 minuten. Draai de oven op 150 graden en bak nog eens 10 minuten tot de taart gaar is. De taart is klaar als de bodem en de citroenlaag een mooie goudbruine kleur hebben gekregen. We hebben de heerlijke taart geproefd bij de koffie, maar ik kan me er ook heel goed een glaasje (zelfgemaakte) Limoncello bij voorstellen. Dat gaan we deze zomer wel met de gasten doen.

Befana

2010-01-07T13:27:00.004+01:00

Festa della Befana is het feest van de goedaardige heks die op Drie Koningen de kinderen cadeautjes komt brengen.Dat daarvoor de banken gesloten worden vonden we gistermorgen dan weer overdreven.
Het feest, 6 Januari in Grognardo, was leuk. Om half drie was het verzemaelen in het oratorio om ons te verkleden. Mijn lief was uitverkoren Jozef te zijn. Maria was jong, mooi en blond. Dat was even slikken, maar vooruit.
In optocht ging het onder begeleiding van een groep fluitisten naar pro Loco. Daar namen jozef en Maria en het kindje plaats in de stal. De Drie Koningen en andere mensen brachten geschenken. Daarna mochten kinderen en verstandelijk gehandicapten met Jozef en Maria op de foto. Je zag de verrukking van de kinderen in hun ogen. Sommigen durfden niet. Dit tot groot verdriet van de ouders die met de camera klaar stonden. Befana was er ook. Naast haar stond de kerstman. Wat moest hij hier nog? Ik dacht dat de kerstman al weer lang terug was naar Lapland. Sommige dingen gaan mijn bevattingsvermogen te boven. Maar leuk was het wel.
Op een houtvuur werden kastanjes gepoft er werd warme, pure, vloeibare chocolade rond gedeeld. Ik ben dol op chocolade, maar dit is me te heftig.
Na een uur was, om met Herman Finkers te spreken de 'felicitatiedienst' klaar. O, wat waren mijn voeten koud! We kleedden ons weer om en gingen terug naar Pro Loco, waar de haard brandde en waar we heerlijk aanschoven voor pizza, farinata, wijn en taart.
Befana zou Befana niet zijn als er geen pakjes werden uitgedeeld. Op dit kinderfeest telde ik meer volwassenen dan kinderen. De pret was er niet minder om. Het was een gezellige boel. Complimenti voor al die lieve mensen die er weer belangeloos voor zorgden dat iedereen een leuk feest had.

Geluksmomentje 2

2010-01-06T11:35:00.004+01:00

Weer zo'n heerlijk geluksmomentje. De lucht is blauw en de zon schijnt. Ik voel de warme straaltjes op mijn gezicht. En dat is toch lekker. Iets voorbij de bocht naar Breglie, vlak bij ons huis, is het uitzicht adembenemend. Op deze heldere dag hebben we prachtig zicht op het Monte Rosa massief. Ik leer ook steeds meer mijn fototoestel kennen en ben verrukt over het knopje landscape. Heel bijzonder om de bergen, die 200 km verderop liggen, zo dichtbij te krijgen.

Geluksmomentjes 1

2010-01-02T11:04:00.003+01:00

Zo aan het einde van het jaar overdenk je hetgeen achter je ligt. Het was een goed jaar, zonder meer. Veel leuke, gezellige, inspirerende gasten. Interessante gesprekken aan de grote tafel. De zomer zat vol met geluksmomentjes. Als iedere dag de zon schijnt dan is het ook niet zo moeilijk om blij te zijn.
Dit overdenkend, brengt me bij de winter. Dat is een ander verhaal. Als het dagen achtereen mistig en koud is, bedenk ik wat ik mis, allemaal niet meer heb en ook nooit meer zal krijgen. Dat brengt me bij mijn goede voornemen.
Wat meer stil staan bijdatgene wat ik wel heb!
Ik hoef niet zo lang te wachten. Op de eerste dag van het nieuwe jaar staat mijn lief 's morgens op. Ik blijf nog 'vijf minuutjes' liggen. Ik ben weer flink weggedoezeld, als ik heel in de verte mijn lief houtjes hoor hakken om de kachel mee aan te maken.
Dan weet ik het , dit is het eerste geluksmomentje van het nieuwe jaar!
Als ik even later, nog in mijn warme fleeze pyjama, de kamer binnenstap is het er lekker warm. Terwijl ik genoeglijk voor de kachel kruip met mijn kopje thee, weet ik het zeker,dit is het tweede geluksmomentje.
Op onze berg kunnen gewone dingen opeens heel bijzonder zijn.
Ik wens iedereen een mooi Nieuwjaar met veel geluksmomentjes.

Natale

2009-12-26T20:04:00.006+01:00

Kerstavond hebben we doorgebracht in de levende kerststal van Morsasco. In het sfeervolle kasteelkerkje hebben we van een concertje en een mis genoten. Mezzonotte spoeden we ons naar de cantina van Anna Leonardo om de verjaardag van Pia te vieren. Het is er erg koud, maar de taart en de Cava maken veel goed. Het is heel laat of eigenlijk vroeg in de ochtend als we ons bedje in rollen.
Eerste kerstdag slapen we dan ook heerlijk uit. Ik zit nog steeds in pyjama als Nando, een vriend, langs komt met wijn, mostarda en de kalender, met daarop foto’s van de restauratie van het oratorium, kerstcadeautjes voor ons. Heel lief.
Iets na vijven komen we aan bij het mooie grote huis van Elio en Cici. We vieren hier niet alleen voor de derde keer Kerst, maar ook met Pasen en 1 mei zijn we altijd welkom.
Op het biljart in de keuken staan de meest verrukkelijke antipasti. Als je nu denkt dat die hapjes minder worden….nee, er komen er steeds meer. Iedereen die binnen komt zet er wel een schaaltje lekkers bij. Eigenlijk zou het wel genoeg zijn. Maar ik weet beter, dus kalm aan. Ook ben ik voorzichtig met de schalen punch. Want daar is flink gemixt met de alcoholische drankjes. Wel heel lekker trouwens. Het wordt steeds drukker .Af en toe worden de drie honden, die steeds met de nieuwe bezoekers naar binnen glippen, weer buiten de deur gezet. Een klein Maltheser Leeuwtje is wel een binnen hond. De twee katten houden het voor gezien en bekijken alles vanuit de vensterbank aan de andere kant van het raam. De drie peutertjes die er rond lopen worden door iedereen opgetild en geknuffeld. Ze zijn er schijnbaar aan gewend. Ik heb de hele avond geen kindje horen huilen.
Ik ben op zo’n avond altijd blij als ik weet hoe het allemaal werkt. Ik ben dan wel even van slag als iedereen elkaar tijdens de antipasti al cadeautjes gaat geven in plaats van aan het einde van de avond, zoals vorig jaar. Het is een heerlijke chaos. Hebben we elkaar net allemaal gezoend, begint het knuffelfeest weer opnieuw. Overal glanzend papier, linten strikken, oh’s en ah’s, grazie mille. Harrie krijgt het traditionele cadeau, zelf gebreide sokken. Het mooiste cadeau is de mand met potjes homemade lekkers. Vijgenjam, gekarameliseerde vijgen, ingemaakte aubergine, atisjokken, tomaten, gedroogde tomaten, abrikozenjam.
Dan is het toch echt ‘a tavola’. Er is altijd een ‘oude’ tafel en de ‘jonge’ tafel. Wij vallen er qua leeftijd een beetje tussen in. Vorig jaar probeerde ik het aan de jonge tafel maar werd subito terug gefloten. Dus ik probeer het niet meer en ga gezellig achter de tafel naast Maryse zitten. Het lijkt na drie keer kerst haar vaste plek. Ik begrijp waarom, je hebt een prima overzicht op het geheel. Zij vertelt me van alles over iedereen die nog binnen komt. Want echt de hele avond blijven er mensen komen. Aan de keukentafel zit het ook al vol.
Er komen schalen insalata Russa voorbij, schalen gerookte zalm en salami. Dan is het tijd voor de tortellini in brodo van Maryse. Ze heeft al die tortellini met de hand gevuld en gedraaid. Er komen schalen arrosto en kalkoen voorbij. Heel smakelijk en in de houtoven gegaard. Natuurlijk wordt besloten met allemaal lekkers, waaronder mijn Hollandse appeltaart, die goed in de smaak valt. Ik houd mijn hart vast voor het moment waarop ik mijn recept moet prijsgeven.
Appeltaartmix van Koopmans……..daar kan ik toch niet mee aankomen.
We hebben een heerlijke, rommelige, gezellige, warme kerst gehad.

Salume (vleeswaren)

2009-12-22T18:14:00.004+01:00

Lange tijd dacht ik, ach iedereen heeft al een blog. Waarom zou ik dat ook doen? Ik heb mijn twee wekelijkse column op de site van SchagenFM....... Maar op zo'n winterse dag als vandaag denk ik dat het misschien toch ook wel leuk is. Temeer daar ik zelf ook alles lees wat los en vast zit aan blogs.
Terwijl ik een stukje brood beleg met een plakje heerlijk Proschiutto Cotto (gekookte ham), gaan mijn gedachten terug naar een mensenleven lang geleden, naar de Dik Voormekaar show op de radio, door Andre Van Duin en Ferry Maat.Dat ging dan in de trant van: klant: 'Ik wil graag een onsje ham. Dik Voormekaar: 'Wat voor ham?'.
klant: 'Ja, ik weet niet, wat voor ham heeft u?. Dik Voormekaar noemde dan zeer monotoon en tergend langzaam alle soorten ham op die er waren. Klant: 'Doe maar Achterham'. Dik: 'Achterham? dat hebben we niet'.
Hier moest ik aan denken toen ik bij de verse vleeswarenafdeling van de Bennet stond.
'Prosciutto cotto', antwoordde ik, toen me gevraagd werd wat ik wenste. 'Quale?'(welke)vroeg de aardige mevrouw achter de toonbank.
Koortsachtig tastten mijn ogen het schap met de mooie hammen af. De prijzen varieren van 17.90 tot 39.50 per kilo. 'La promozione', zeg ik (de reclame). Ja 3.95 voor een onsje ham, zo lekker vind ik het dan ook weer niet.
Ook voor de salami en de prosciutto crudo moet ik een keuze maken welke. En weer kies ik voor de reclame. Als ik de heerlijk geurende vleeswaren in mooie zilverfolie, vershoudzakjes in mijn karretje heb gelegd, blijf ik nog wat dralen.
Even later bestelt er iemand prociutto crudo. Nu let ik goed op.
Niks geen promozione of een rechtstreeks ander antwoord. Nee, er wordt een hele omschrijving gegeven van de smaak die de ham moet hebben, van de qualiteit, de zachtheid, de kleur en het vetgehalte. De mevrouw achter de toonbank stelt nog een expliciete vraag en weet dan precies welke ham ze moet pakken.
Zouden de mensen hier voor elke ham een smaakomschrijving hebben? Behalve met de taal moet ik ook nog veel oefenen met mijn smaakpapillen.
De volgende keer zal ik mijn lief blootstellen aan een hamproefavondje. Zal hij dat net zo lekker vinden als een wijnproefavondje?